?
อาการของเขาดูผิดปกติไปหน่อยไหม
ไมล์สเป็นรายถัดมาที่จากไป เขาโบกมือให้ผมพร้อมกับลักยิ้มบนใบหน้าที่ดูแข็งทื่อเล็กน้อย ผมโบกมือตอบกลับ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงระมัดระวังตัวอย่างถึงที่สุด
ตั้งแต่ได้รับรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา ผมก็พยายามรักษาระยะห่างอย่างสุดความสามารถ
ก่อนหน้านี้ไมล์สเคยพยายามชวนไปทานมื้อเย็นหลายครั้ง แต่ผมก็หาทางเลี่ยงออกมาได้ทุกทีด้วยการบอกง่าย ๆ ว่างานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้
ตารางการนอนอันย่ำแย่ของผมก็ช่วยในเรื่องนี้ได้มากเหมือนกัน
ท้ายที่สุด ไมล์สก็ดูเหมือนจะเข้าใจความนัยเหล่านั้น และเลิกติดต่อกับผมไปพอสมควร
ผมแฮปปี้กับเรื่องนี้นะ
การหลีกเลี่ยงพวกงูพิษเป็นเรื่องที่ดีเสมอ
‘เอาเถอะ งั้นก็เหลือแค่ไคล์กับโซอี้สินะ…’
ผมอ้าปากกำลังจะพูด แต่กลับโดนโซอี้ขัดจังหวะแบบฉับไว เธอส่ายศีรษะไปมา
“นายไม่น่าปฏิเสธข้อเสนอของหัวหน้าแผนกเลยนะ เสียของชะมัด”
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน พลางส่ายศีรษะอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป ผมได้แต่ยืนเคว้ง
วันนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?
“…..”
สุดท้ายผมก็หันความสนใจไปหาไคล์ กลายเป็นว่าจากสี่คนในตอนแรก บัดนี้เหลืออยู่เพียงคนเดียวเสียแล้ว
“นายจะไม่เดินหนีไปเหมือนคนอื่น ๆ ใช่ไหม?”
“ไม่นะ? ทำไมฉันต้องไปล่ะ?”
ไคล์มองไปรอบ ๆ ก่อนจะ
