โน้มตัวเข้ามาใกล้ ระดับเสียงของเขาลดต่ำลงจนกลายเป็นการกระซิบ
“ตอนสุดท้ายนายอ้วกแตกป่ะ?”
ผมเม้มริมฝีปากแน่น มองซ้ายทีขวาที ก่อนจะส่ายศีรษะและกระซิบตอบ “เกือบแล้ว แต่ตรงนั้นมันไม่มีห้องน้ำ”
“ดีแล้ว คราวหน้าก็คิดเรื่องพกถุงพลาสติกไปด้วยนะ”
“คำแนะนำนายมันแจ่มอยู่นะเนี่ย”
มันจะช่วยลดปัญหาให้ผมได้เยอะเลยล่ะ
“ช่างเรื่องนั้นเถอะ… คึ้ก!”
จู่ ๆ ไคล์ก็กลั้นหัวเราะ ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงขณะมองผม
เขาเป็นอะไรไปเนี่ย?
“พรึ่ฟฟ”
ไคล์กลั้นขำอีกรอบก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโชว์หน้าจอให้ผมดู และนั่นคือตอนที่ผมเห็นมัน รูปถ่ายของตัวผมเอง กำลังยืนอยู่กลางห้องนอนแสนคุ้นตาพร้อมกับสวมแว่นกันแดด
ส่วนที่แย่ที่สุดของรูปคือแคปชั่นด้านบน อ่านได้ว่า: ขอเชิญพบกับไอ้บ้าแว่นกันแดด
จำนวนคอมเมนต์และยอดไลก์ของรูปนั้นมีอยู่ไม่น้อยทีเดียว
ผมเห็นอนาคตเลยว่ามันจะเป็นมีมดังจนไวรัลแน่นอน
‘โอ้….’
ไคล์วางโทรศัพท์ลงก่อนจะก้มตัวกะทันหัน ปากของเขาอ้าค้างราวกับกำลังหัวเราะแบบไม่มีเสียง ผมดูออกเพราะใบหน้าอันแดงก่ำนั่นบ่งบอกว่าเจ้าตัวพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิต แต่ดันขำอร่อยมากเกินไปเลยทำได้แค่ระงับไม่ให้เสียงมันออกมา
ผมอยากจะบีบจมูกเขาให้ขาดอากาศหายใจตายคาเสียงหัวเราะของตัวเองไปซะ
แต
