เฉินอวี่แผดร้องจนสุดเสียง เธอพยายามลุกพรวดหวังจะเตลิดหนีออกจากห้อง ทว่าเรียวขากลับอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น ส่งผลให้ข้อเท้าส่วนที่แตกหักถูกบดขยี้จนความเจ็บปวดพุ่งพล่านไปถึงขั้วหัวใจ เด็กสาวร้องกรีดเสียงหลง
ชั่วพริบตาต่อมา เงาสีขาวเหล่านั้นก็พุ่งทะลุเข้ามาประจันหน้ากับเธอ!
ดวงตาเหล่านั้นมีสภาพเหลือกขาวราวกับปลาตาย จ้องเขม็งมายังเธอด้วยความอาฆาต
“อ๊าก อย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา!”
เป้ยเฉินอวี่ถอยหนีสุดชีวิต แต่มือกลับไปสัมผัสเข้ากับของนุ่มนิ่มบางอย่าง พอหันไปมอง ก็พบเด็กคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด
“ฮิฮิ…” เด็กคนนั้นเอียงคอช้า ๆ ทันใดนั้น ศีรษะของมันก็หลุดกระเด็นตกลงมาต่อหน้าต่อตา!
ความเย็นเยียบเข้าจู่โจมจนร่างกายสูญเสียการควบคุม ของเหลวอุ่นร้อนพลันไหลราดออกมาทางง่ามขาเธอขวัญเสียจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่อีกต่อไป
ยามนี้ห้องนอนของเธอกลับดูราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนน่าสะพรึง เสียงกรีดร้องแผดออกมาจนสุดเสียง ก็ไม่อาจส่งไปถึงพ่อแม่ซึ่งอยู่อีกห้องได้เลยแม้แต่น้อย
รอบตัวเธอกลับเริ่มมีบางสิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นรวดเร็ว ใบหน้าซีดขาวโผล่ออกมาจากหลังบานประตู ร่างไร้วิญญาณห้อยหัวลงมาจากเพดาน มีเงาตะคุ่มปีนป่ายเข้ามาทางหน้าต่างไม่ขาดสาย
เพียงชั่วครู่ พื้นที่อันคับแคบก็แน่นขนัดไปด้วยดวงวิญญาณอาฆาต ทุกตนต่างนิ่งเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวเราะเล็กแหลมของเด็กน้อยดังก
