บทที่ 260 พี่อีเฉิน ช่วยฉันด้วย…
เป้ยเฉินอวี่นอนซมอยู่บนเตียง กระดูกขาหักสร้างความเจ็บปวดทรมาน
ผู้เป็นแม่รีบโทรศัพท์แจ้งรถพยาบาลไปนานแล้ว แต่จนป่านนี้กลับยังไม่มีวี่แววว่ารถจะมาถึงเสียที
“แม่คะ… หนูเจ็บขาเหลือเกิน” เป้ยเฉินอวี่สะอื้นไห้ “หัวก็ปวดจนแทบระเบิดแล้ว”
มารดาของเธอเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผาก จึงพบว่าลูกสาวกำลังเริ่มจับไข้สั่น เธอรีบคว้าผ้าชุบน้ำมาประคบเพื่อหวังจะบรรเทาอาการให้ลูกสาว “อดทนอีกนิดนะลูก พ่อเขากำลังเร่งโทรตามให้อยู่”
ถัดไปนอกห้อง พ่อของเป้ยเฉินอวี่ส่งเสียงสบถอย่างหงุดหงิด “อะไรกัน! เรียกรถไม่ได้เลยสักคันเหรอ?… ทุกคันติดเคสรับคนท้องหมดเลยงั้นรึ?”
“ที่บอกให้ไปโรงพยาบาลเองน่ะหมายความว่ายังไง! ขาหักแบบนี้ยังบอกว่าไม่ใช่เคสฉุกเฉินอีกเหรอ…”
ปลายสายตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่ทำให้เขาต้องกดวางสายด้วยความโกรธจัด ก่อนบ่นพึมพำเสียงต่ำ “คงเป็นเพราะเห็นว่าบ้านเราจน ไม่มีซองให้ล่ะสิถึงได้อืดอาดอ้างโน่นอ้างนี่! บอกว่ารถไม่พอเพราะติดรับเคสคนท้อง… นี่ผู้หญิงทั้งเมืองนัดกันคลอดลูกคืนนี้หรือไงกัน!”
‘เป้ยเฉินอวี่ได้ยินคำตัดพ้อเหล่านั้น น้ำตาก็ยิ่งรินไหลออกมาไม่ขาดสาย’
‘ทำไมชีวิตเธอถึงได้อับโชคขนาดนี้? ‘
‘แม้กระทั่งเรื่องเรียกรถพยาบาลยังต้องมาเผชิญกับสถานการณ์หารถไม่ทันอีก’
“แม่คะ… หนูอยากกินแตงโม” เป้ยเฉินอวี่เอ่ยเสียงสั่น
“ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่ไปหั่นมาให้เดี๋ยวนี้เลย!”
ผู้เป็นพ่อถอนหายใจยา
