บทที่ 258 สายตาอันเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อน้องสาว!
ซู่เป่าเอื้อมมือตบไหล่ซูเหอเวิ่นเบา ๆ “ใจเย็น ๆ นะคะพี่ชาย! หนูอยู่ตรงนี้ทั้งคน!”
ซูจื่อซีซึ่งกำลังแบกกล้องอยู่ถึงกับชะงักค้างไปเช่นกัน มีเพียงหานหานเท่านั้นที่ยังคงยืนงงงวยกับสถานการณ์ตรงหน้า
“??”
เด็กหญิงนึกสงสัยในใจ
‘เกิดอะไรขึ้นเหรอ ที่นี่มันมีอะไรน่ากลัวกันแน่? ก็แค่ประตูบานหนึ่งถูกลมพัดเปิดออกไม่ใช่หรือไง?’
ซูอีเฉินขมวดคิ้วมุ่น เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนเย็นเยือก จึงเอ่ยเรียกหลานสาวเสียงต่ำ “ซู่เป่า?”
“คุณลุงใหญ่ไม่ต้องกังวลนะคะ มีท่านอาจารย์อยู่ด้วย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอนค่ะ” ซู่เป่าตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว
เมื่อได้ยินว่าจี้ฉางอยู่เคียงข้าง ซูอีเฉินจึงคลายความวิตกลงได้บ้าง ทว่าพริบตานั้นซูจื่อซีกลับโยนกล้องในมือมาให้เขากะทันหันพลางละล่ำละลักบอก “ลุ…ลุงใหญ่ คะ…คุณลุงถือ…ถือไว้หน่อย…”
ซูอีเฉินรับกล้องมาอย่างงง ๆ เขาคิดว่าซูจื่อซียังเป็นเด็ก ความหวาดกลัวย่อมเป็นเรื่องธรรมดา…
แต่ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นภาพในหน้าจอกล้องส่องผีเข้าพอดี!
ภาพปรากฏคือกลุ่มคนจำนวนมากยืนออกันอยู่เต็มไปหมด โดยเฉพาะบริเวณประตูที่เพิ่งเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าด มีทั้งคนแก่และเด็กยืนนิ่งสนิท
ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับซากศพ แขนทั้งสองห้อยตกลงข้างลำตัว ทุกดวงตาจ้องเขม็งมายังพวกเขาด้วยแววตาเลื่อนลอยชว
