บทที่ 249 ซู่เป่าจะรับผิดชอบเองค่ะ!
ซู่เป่ามองคุณพ่อ ลุงใหญ่ และคุณน้าชายที่ถูกผีซวยสิงร่างอยู่ตรงหน้า ทำไมจู่ ๆ ทุกคนถึงขยันไอตัวโยนขึ้นมาพร้อมกันแบบนี้ล่ะคะ?
เด็กน้อยยังคงซักไซ้ต่อด้วยความอยากรู้ “เตียงน้ำคือเตียงทำมาจากน้ำเหรอคะ หรือว่าเอาเตียงไปวางบนน้ำ แบบนั้นมันจะจมไหม แล้วถ้าข้างในบรรจุน้ำไว้จนเต็ม มันจะไม่รั่วซึมออกมาเหรอคะ? ที่สำคัญ… คนเราต้องลงไปนอนแช่อยู่ในน้ำหรือเปล่า?”
คำถามพรั่งพรูออกมาจากสีหน้าใสซื่อสงสัย ทว่าพวกผู้ใหญ่กลับยิ่งไอหนักกว่าเดิม มู่กุยฝานถึงขั้นตัดบทว่า “เด็ก ๆ ไม่ควรถามเรื่องนี้นะลูก”
‘แปลกจริง… ไหนบอกว่าอยากให้ซู่เป่าเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ ไงคะ’
‘ถ้าไม่ถามให้ชัดเจนแล้วหนูจะเข้าใจได้ยังไงล่ะ?’
ในหัวเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความมึนงง เธอหันไปหาคุณแม่ แต่คุณแม่กำลังยุ่งอยู่กับการทะเลาะ… ไม่สิ ต้องเรียกว่ากำลังซัดเจ้าผีดวงซวยเสียมากกว่า
“คุณแม่คะ เตียงน้ำคืออะไรเหรอคะ?”
“เอ่อ… อันนี้… แม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันจ้ะ” ซูจิ่นอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอตอบอ้อมแอ้มพลางกลบเกลื่อนความขัดเขินด้วยการขยุ้มหัวผีดวงซวยแรงขึ้นไปอีก
ผีร้ายโอดครวญ “เด็กน้อยจ๋า อย่าถามอีกเลย แม่ของหนูจะทำทรงผมพังหมดแล้ว!”
ซู่เป่าเบ้ปากอย่างขัดใจ “ก็ได้ค่ะ!”
‘ผู้ใหญ่นี่แปลกจริง ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูไปถามพี่เหอเวิ่นก็ได้’
เด็กน้อยเดินตรงไปหาเกาหยวนหางด้วยท่าทางงอน ๆ ก่อนยื่นมือไปคว้าข้อเท้าของ
