ผีดวงซวยไว้มั่น “จะยอมเดินออกมาเอง หรือจะให้หนูเชิญออกมาคะ?” เธอตีหน้ายักษ์พูดด้วยความดุดัน ซึ่งดูออกเลยว่าเลียนแบบท่าทางมาจากซูอีเฉินและมู่กุยฝานมาเป๊ะ ๆ
เกาหยวนหางไม่รู้ว่าเธอกำลังคุยกับผีที่เกาะตนเองอยู่ จึงรีบลุกขึ้นลนลาน “ผมเดินเองครับ…” เขานึกสมเพชตัวเอง เหตุการณ์วันนั้นคงเป็นจุดเริ่มต้นของความซวยวินาศสันตะโร ไม่ว่าไปสมัครงานที่ไหนคงจบไม่สวยแน่…
ทว่าซู่เป่ากลับคว้ามือเขาไว้แล้วกดให้นั่งลงตามเดิม “คุณน้า นั่งลงก่อนค่ะ! ไม่ต้องกังวลนะคะ ซู่เป่าจะรับผิดชอบน้าเอง!”
“?”
แม้ไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กพูดเรื่องอะไร แต่… ช่วยด้วยครับ เจ้าจิ๋วนี่น่ารักเป็นบ้า! ทั้งที่เป็นแค่เด็กน้อยนุ่มนิ่มแต่กลับทำหน้าขรึมบอกจะรับผิดชอบชีวิตเขา
“แล้วหนูจะรับผิดชอบน้ายังไงล่ะหืม?” ชายหนุ่มรู้สึกเอ็นดูจนอดเย้าแหย่ไม่ได้
ซู่เป่านึกถึงมาดของท่านอาจารย์ยามหลอกล่อผู้คน เธอทำหน้าขรึมขลังจริงจัง “ซู่เป่าตรวจดวงชะตาดูแล้ว คุณน้ากำลังจะมีเคราะห์ร้าย… หากอยากแคล้วคลาด ต้องทำตามที่หนูบอกนะคะ”
เกาหยวนหางหลุดหัวเราะพรืดออกมาทันที เด็กคนนี้ท่าทางเหมือนพวกสิบแปดมงกุฎในหนังเป๊ะเลย สงสัยจะดูทีวีมากไปแน่ ๆ เขาอมยิ้ม “ขอบใจนะจ๊ะหนูน้อย! แต่ว่า…”
ยังไม่ทันสิ้นประโยค เขาก็รู้สึกเจ็บแปล๊บบนต้นคอ ก่อนสลบเหมือดไปทันที และเพราะไม่มีใครช่วยพยุง ร่างของเขาจึงถลาร่วงไปกระแทกขอบโต๊ะจนริมฝีปากแตกเลือดซิบ… เคราะห์ร้ายของจริงเสียด้วย
ซู
