่เป่านิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
“ลูกไม่อยากจับผีหรอกเหรอ? ก็จับเสียสิ!” มู่กุยฝานสะบัดข้อมือเบา ๆ
สำหรับเขา การใช้กำลังปิดปากคนดูจะเป็นวิธีง่ายกว่าการนั่งปั้นเรื่องโกหกอธิบายเรื่องผีสางให้ยุ่งยาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำให้เกาหยวนหางหลับไปเสียเลย
ซู่เป่าพยักหน้าหงึก ๆ เข้าใจ … ‘อ๋อ นี่คงเป็นวิธีแก้ปัญหาแบบไม่ยึดติดกับรูปแบบที่พ่อเคยบอกไว้สินะคะ!’
“อ้าา!” เธอคว้าขาเจ้าผีซวยแล้วออกแรงทุ่มข้ามไหล่ทันที
เด็กน้อยออกแรงเหวี่ยงจนผีดวงซวยกระเด็นหลุดออกจากร่างของเกาหยวนหาง ผีดวงซวยกับวิญญาณสั่นคลอนทำหน้ามึนตึบ “ทำไมต้องตีผมด้วย!” เขาไอออกมาเป็นไอสีดำ “ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ยอมไปนี่นา!”
“แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะยอมไปนี่คะ!” ซู่เป่ากะพริบตาปริบ
ผีดวงซวยเถียงไม่ออกเลยสักคำ!
เขาโศกเศร้าในวาสนาของตนยิ่งนัก อุตส่าห์หาทางสิงสู่คนที่ดวงเข้ากันได้ทั้งที อยู่ได้ไม่กี่วันก็ถูกรวบตัวเสียแล้ว
ซู่เป่าหยิบน้ำเต้าอาคมออกมาแล้วโยนออกไป “ไปเลย!”
เมื่อรู้ชื่อ วันเดือนปีเกิด และสาเหตุการตายครบถ้วนแล้ว ซู่เป่าก็ไม่เสียเวลาสอบสวนอีก เธอจัดการสูบผีเข้าสู่น้ำเต้าทันที เจ้าผีซวยที่รู้ดีว่ายิ่งดิ้นรนจะยิ่งซวยหนักจึงยอมแต่โดยดี
เขานึกว่าการถูกขังในน้ำเต้าคงเป็นฝันร้ายยิ่งกว่าความตาย แต่เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน กลับพบผีหลายตนกำลังล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอกกันอย่างสนุกสนาน
“เอ๊ะ! มีสมาชิกใหม่โผล่มาเพิ่มอีกตนว่ะ” ผีเจ้าชู้ทักขึ้นอย่างร่าเริง
