“เหอะ… อันดับความสำคัญของฉันลดลงไปอีกขั้นแล้วสิ” ป้าหน้าเหวี่ยงบ่นอุบพลางเชิดหน้าใส่
“ในที่สุดข้าก็จะได้พักหายใจหายคอเสียที…” ผีขี้ขลาดพึมพำโล่งอก ราวกับหลุดพ้นจากเป้าหมายการโดนจิกหัวใช้
“ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่จ้า!” ผีเจ้าชู้ยิ้มร่าจนตาปิด ก่อนถอดมือตัวเองออกมาจุดระเบิดเป็นพลุฉลองดัง ปัง!
“?”
มู่กุยฝานหยิบน้ำเต้าอาคมขึ้นมาพิจารณา สิ่งของชิ้นเล็กเท่าเล็บมือนี้กลับบรรจุวิญญาณไว้ได้มากมายเพียงนี้เชียวหรือ
“มานี่มา” เขาอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอกพร้อมสวมสร้อยน้ำเต้าคืนให้ “จับเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“อื้ม! เฮ้อ… เหนื่อยจังเลยค่ะ~” ซู่เป่าตอบ
ซู่เป่าวิ่งเข้าไปหาซูอีเฉิน “คุณลุงใหญ่คะ กลับบ้านกันเถอะ!”
เหตุผลที่ต้องลากคุณลุงใหญ่กลับไปด้วย เพราะคุณยายเตรียมชุดน้ำชายามบ่ายไว้ชุดใหญ่ ถ้ามีแค่เธอกับคุุณพ่อคงทานไม่หมดแน่ ๆ ส่วนคุณตาก็อายุมากแล้วทานของหวานเยอะไม่ไหว
แต่ถ้าไม่มีใครทาน คุณยายคงเสียใจแย่
ซูอีเฉินไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่หลานสาวอ้อนให้กลับบ้าน เขาเพียงแค่ตามใจเธอโดยไม่มีเงื่อนไข “ได้สิ”
เขาสั่งชวี่เซี่ยงทิ้งท้าย ซึ่งฝ่ายผู้ช่วยก็จดบันทึกพร้อมชายตามองชายหนุ่มที่สลบไสลอยู่บนโซฟา “เอ่อ… แล้วคนนี้จะเอายังไงต่อดีครับ จะรับเข้าทำงานไหม?”
ซูอีเฉินพยักหน้า
เด็กน้อยเพิ่งบ่นเสียดายที่ปล่อยตัวซวยออกไปจนทำให้เกาหยวนหางตกงาน ในฐานะลุงใหญ่เขาย่อมต้องรับผิดชอบจัดการความผิดพลาดให้หลานสาว พอดีกับตำแหน่งผู้ช
