่วยในสำนักงานยังว่างอยู่พอดี งานนี้จึงตกเป็นของเกาหยวนหางอย่างเลี่ยงไม่ได้
ณ คฤหาสน์ตระกูลซู
คุณนายซูผู้เฒ่า กำลังกินพายแอปเปิ้ลฝีมือตนเอง “อร่อยออกนะเนี่ย ซู่เป่าวิ่งหายไปไหนกันหมดนะ!”
“คุณหนูคงมีธุระด่วนมั้งคะ” แม่บ้านอู๋เอ่ยยิ้ม ๆ
“เด็กตัวแค่นั้นจะมีธุระอะไรนักหนา” คุณยายบ่นอุบ
ทันใดนั้น เสียงเจื้อยแจ้วก็ดังขึ้นหน้าประตู
“คุณยายคะ ซู่เป่ากลับมาแล้วค่ะ!” ซู่เป่าวิ่งร่าเข้ามาหา
“มาพอดีเลย ชิมพายแอปเปิ้ลฝีมือยายหน่อยไหมจ๊ะ?” สีหน้าบึ้งตึงของคุณนายซูเปลี่ยนเป็นยิ้มละไมทันที “พายแอปเปิ้ลของคุณยายอร่อยสุดในโลกเลยค่ะ!” ซู่เป่ารีบงับคำโตพลางชูนิ้วโป้งให้ คำชมนั้นทำให้คุณนายซูดีใจยกใหญ่ รีบหยิบขนมยัดใส่มือหลานสาวอีกสี่ห้าชิ้น
ซู่เป่าวิ่งกลับออกไป เธอคว้าชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากมู่กุยฝาน อีกชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากซูอีเฉิน เธอมองคุณลุงใหญ่ที่พยายามฝืนเคี้ยวจนหมด ก่อนรีบยัดชิ้นที่เหลือเข้าปากเขาตามไปทันทีด้วยความว่องไว
“แค่ก… ขอน้ำหน่อย” มู่กุยฝานถึงกับสำลักน้ำพาย ซู่เป่ารีบกุลีกุจอหาน้ำมาเสิร์ฟ ทว่าพอเห็นพ่อกลืนลงคอหมด เธอก็ฉวยโอกาสยัดชิ้นสุดท้ายเข้าปากเขาด้วยความเร็ว
เมื่อบรรลุภารกิจกำจัดขนมเรียบร้อย เด็กน้อยก็วิ่งร่ากลับเข้าครัว “คุณยายคะ พวกเรากินกันจนเกลี้ยงเลยค่ะ!”
คุณนายซูหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู “ดีเลย ซุปเห็ดหูหนูขาวกับเม็ดบัวแช่เย็นเสร็จพอดี”
“รับทราบค่ะ!” ซู่เป่าขานรับทันควัน
“เอ่อ… พ่อนึ
