บทที่ 243 ไปที่ไหน ที่นั่นก็เจ๊ง
เจ้าผีดวงซวยรีบละล่ำละลักอธิบาย “มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ นะครับ!” ตอนนั้นเขาแค่เผลอเหยียบแม่ไก่เข้า แต่พ่อไก่ดันเกิดโมโหเลือดเข้าตา พุ่งเข้าใส่และจิกเขาไม่ยั้งจนเขาล้มลุกคลุกคลาน มันยังตามมาจิกที่ดวงตาเขาอีก!
ด้วยความเจ็บจนหน้ามืดตามัว เขาคว้าไม้ใกล้ตัวฟาดออกไปเสียงดัง ตึง! ปลายไม้ปะทะเข้ากับหัวพ่อไก่พอดิบพอดีจนมันขาดใจตายคาที่… ฝูงไก่ที่เหลือต่างพากันแตกรังร้องระงม
ดวงตาที่เจ็บแปลบทำให้เขามองไม่เห็นทาง จนเท้าเผลอไปเหยียบลูกไก่ตายคาทีอีกหลายตัว พอแม่ไก่เห็นเข้าก็พุ่งมาจิกซ้ำ เขาเลยพลั้งมือตีแม่ไก่ตายไปอีกตัว
“พอแม่กลับมาเห็นสภาพนั้น ลูกไก่ที่เพิ่งฟักได้เจ็ดตัวถูกผมเหยียบตายไปสาม ทั้งพ่อไก่และแม่ไก่ก็ถูกผมตีตายเกลี้ยง แม่โกรธจนสติหลุดคว้าไม้มาไล่หวดผมยับเยิน”
เพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ เขาจึงหนีออกจากบ้านทันที หอบเอาเงินเก็บที่มีติดตัวไปเที่ยวเล่นประชดชีวิต แม้ถึงกำหนดเปิดเทอมเขาก็ไม่ยอมกลับไปเรียน “พ่อโกรธมากจนยื่นคำขาดว่าจะไม่ส่งเรียนต่อ ผมมันพวกหัวรั้นอยู่แล้ว เลยสวนกลับไปว่าไม่เรียนก็ไม่เรียน!”
“แค่ทำงานหาเงินเอง… มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว!”
เขาจึงมุ่งหน้าไปสมัครเป็นผู้ช่วยพ่อครัว ซึ่งงานแรกก็ราบรื่นดี “แต่ทำไปไม่ถึงเดือน ร้านอาหารดันล้มละลาย”
“ผมเลยเปลี่ยนไปเป็นยามที่โรงแรม สมัครปุ๊บก็ได้ปั๊บ แต่เพิ่งทำได้แค่ครึ่งเดือน โรงแรมก็เลิกกิจการตามไปอีกแห่
