้เอง คือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย…
“ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าที่นี่เขาห้ามเก็บสบู่น่ะครับ!” วิญญาณหนุ่มโฮลั่น “พอผมเผลอไปเก็บเข้า… ชีวิตก็เปลี่ยนทันที!” เหตุการณ์นั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล เขาเดินกลับเข้าห้องขังด้วยสภาพใจลอย
“แถมผมยังไม่รู้กฎว่าห้ามไปนอนตรงกลางเตียงรวมนั่นอีก…” เขาร้องไห้อย่างหนัก “ผลคือพอนอนปุ๊บ… ผมก็ถูกกระทำทันที!”
‘ชีวิตในคุกไม่มีจังหวะให้เขาได้พักหายใจหายคอเลยแม้แต่น้อย!’
“พอผมไปฟ้องร้อง เรื่องกลับยิ่งเลวร้ายลงกว่าเดิม”
“ผมพยายามหลบไปอยู่ตามมุมมืด แต่ดันไปโดนสวิตช์ไฟที่ไฟรั่วจนถูกช็อต แล้วล้มทับตัวหัวหน้าเข้า… จากนั้นก็…”
“ผมทนไม่ไหวเลยตัดสินใจแหกคุก ผลคือโดนหมาไล่กัดไปสามสิบรอบ แถมยังโดนไม้ช็อตไฟฟ้าฟาดใส่ จนชาหนึบไปหมด”
“พอผมขอย้ายเรือนจำ แต่เชื่อไหมครับ… ทุกครั้งที่ใบอนุมัติผ่านออกมา มักมีเหตุการณ์ประหลาดขวางทางไม่ให้ผมไปได้ตลอด!”
“ครั้งแรกที่ขอย้ายสำเร็จ ผมนึกว่าสวรรค์จะเมตตาแล้ว แต่ดันมีนักโทษแหกคุกไปเผาตู้ไฟวันนั้นพอดี จนเรื่องมันยืดเยื้อ แถมผู้บริหารระดับสูงยังถูกสอบสวนและเปลี่ยนชุดใหม่ ใบขอย้ายของผมเลยหายสาบสูญไป”
“ครั้งที่สองขอย้ายผ่านอีก แต่คราวนี้อาหารในเรือนจำดันมีพิษ นักโทษท้องร่วงกันทั้งคุกจนเกิดเรื่องใหญ่ ผู้บริหารระดับสูงถูกตรวจสอบอีกรอบ… เปลี่ยนผู้นำใหม่อีกครั้ง ผมเลยต้องอยู่ต่อ”
“ครั้งที่สามขอย้ายอีก คราวนี้นักโทษดันยกพวกตีกันนัวเนียจนวุ่นวายไป
