หมด ผู้บริหารก็ถูกเด้ง… เปลี่ยนผู้นำ… ผมก็…”
“ครั้งที่สี่คราวนี้หนักเลย สายการผลิตในเรือนจำเกิดไฟไหม้วอดวาย… ต้องสอบสวนยกใหญ่… เปลี่ยนผู้นำ… สรุปคือผมก็ยังไปไหนไม่ได้เหมือนเดิม!”
“ครั้งที่ห้า… ครั้งที่หก…”
ไม่ว่าเขาจะเพียรขอย้ายสักกี่หน ทุกครั้งที่ใบอนุมัติออกมา เรือนจำมักเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสมอ และทุกครั้งต้องลงเอยด้วยการเปลี่ยนตัวผู้นำชุดใหม่ตามระเบียบ
จนในที่สุด เบื้องบนก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ จึงสั่งระงับคำขอของเขาถาวร เพราะขืนปล่อยให้ขอย้ายต่อไป ผู้นำคงได้ถูกตรวจสอบจนหมดเก้าอี้กันทั้งกรม เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ จึงทำได้เพียงแกล้งทำเป็นงานยุ่ง แล้วแอบหมกคำร้องของเจ้าผีโชคร้ายไว้ที่ก้นกองเอกสาร
“ผู้นำพวกนั้นต่างหากที่ซวยจริง ๆ” ซูจิ่นอวี้ถึงกับแค่นเสียงเหอะ
และนี่คือสาเหตุที่เขาไม่มีวันก้าวพ้นประตูคุกแห่งนี้ไปได้เลย
“แล้วสรุปว่าคุณถูกไก่จิกตายได้ยังไงคะ? ในคุกเขามีไก่ให้จิกด้วยเหรอ?” ซู่เป่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ผีดวงซวยได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ราวกับมีคำพูดนับหมื่นติดอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก
