บทที่ 238 พี่หานหาน…อยากพบแม่บ้างไหม?
เหวยหว่านพยายามปั้นคำพูดสวยหรูอ้างว่ารักลูกสุดหัวใจ ทำทุกอย่างผิดไปก็เพื่ออนาคตของลูกสาว ทว่าเธอกลับไม่เคยเอ่ยถึงซูจื่อซีเลยแม้แต่น้อย ราวกับลืมไปสิ้นแล้วว่าตนเองยังมีลูกชายอีกคน หากพูดกันตามตรง เธอก็แค่ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง…
เพราะในตระกูลซู ลูกสาวคือกุญแจสำคัญที่จะบันดาลทุกสิ่งให้เธอได้ ต่างจากลูกชายที่ต้องถูกอบรมอย่างเข้มงวดตามกฎเหล็กของตระกูล
ทุกคนต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งและหาเงินเลี้ยงชีพเอง ตระกูลซูอาจเป็นที่พึ่งพาหรือฉากหลังอันยิ่งใหญ่ แต่ไม่ใช่คลังทรัพย์สินที่มีไว้ให้ถลุงใช้เล่นไปวัน ๆ
แต่เหวยหว่านกลับเพ้อฝันว่าลูกสาวนั้นต่างออกไป เธออยากให้ลูกเป็นดั่งดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่ต้องพยายามดิ้นรนอะไร แค่นอนอยู่บนกองเงินกองทองก็พอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น สินสอดทองหมั้นในวันที่ลูกแต่งงานออกไป ก็คงเป็นขุมทรัพย์มหาศาลที่เธอหวังจะครอบครอง…
ซูจิ่นอวี้จ้องมองเหวยหว่านด้วยสายตาเย็นเยียบ ในใจยากจะระงับความเกลียดชัง “เหวยหว่าน… สักวันเธอจะต้องได้รับผลกรรมที่ทำไว้”
ซูอีเฉินลุกขึ้นยืนทันทีพลางบอกหลานสาว “ซู่เป่า… เรากลับกันเถอะ”
ไม่มีความจำเป็นต้องถามอะไรต่อหน้าผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะมันไร้ความหมายสิ้นดี เขาจะทำให้เหวยหว่านได้รับรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ในเรือนจำนั้นทุกข์ทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก!
เหวยหว่านเห็นรังสีอำมหิตพุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของซูอีเฉินก
