็ถึงกับขวัญผวา “พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งไป! ขอให้ฉันได้เจอหานหานเถอะ ฉันขอร้องละ!”
ซู่เป่าทำปากมุ่ยเอ่ยขัดขึ้น “คุณเหวยหว่านคะ คุณแม่บอกว่าให้คุณเลิกฝันกลางวันได้เลยค่ะ! ยังไงคุณลุงใหญ่ก็ไม่มีวันยอมให้คุณได้เจอพี่หานหานเด็ดขาด”
เมื่อเห็นว่าทั้งซูอีเฉินและซูจิ่นอวี้ไม่แม้แต่จะหันมามอง เธอจึงรีบเบนความสนใจไปที่เด็กน้อยแทน “ซู่เป่า! ซู่เป่าช่วยป้าหน่อยนะลูก! ป้ารู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ช่วยขอร้องคุณลุงใหญ่ให้ที…”
“ซู่เป่า… ตอนที่หนูมาอยู่บ้านใหม่ ๆ หนูเองก็คิดถึงแม่แทบขาดใจไม่ใช่เหรอ? เด็กทุกคนก็ต้องอยากอยู่กับแม่ทั้งนั้นแหละ! หานหานเองก็ต้องคิดถึงป้าแน่ ๆ… เพราะฉะนั้นหนูอย่าเห็นแก่ตัวนักเลย อย่าทำให้หานหานต้องเสียใจไปมากกว่านี้เลยนะ…”
“พี่หานหานไม่ได้คิดถึงคุณสักหน่อย!” ซู่เป่าแค่นเสียงเหอะ
เหวยหว่านชะงักกึกไปครู่หนึ่งก่อนโพล่งออกมาอย่างลนลาน “เป็นไปไม่ได้! หานหานไม่มีทางเป็นเด็กใจดำและเลือดเย็นขนาดนั้น!”
ลูกสาวที่หล่อนทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายให้ทุกอย่าง…
หล่อนประเคนสิ่งที่ดีให้ขนาดนั้น ทำไมลูกถึงไม่คิดถึงเธอได้?
หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็เท่ากับเธอลงแรงทำไปทั้งหมดล้วนล้มเหลวไม่เป็นท่า
แม้กระทั่งการอบรมสั่งสอนลูกมากับมือก็สูญเปล่าอย่างนั้นหรือ?!
เหวยหว่านแผดเสียงร้องไห้โหยหวน “พวกคุณจะทำแบบนี้ไม่ได้! มันเห็นแก่ตัวเกินไป! คิดแก้แค้นฉันก็ทำกับฉันคนเดียวสิ อย่าลากเด็กผู้บริสุทธิ์มาเกี่ยวด้วย หานห
