านไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ…”
“คุณป้าคะ พี่หานหานในตอนนี้กำลังมีความสุขดีค่ะ แต่ถ้าได้เจอกับคุณเมื่อไหร่ นั่นแหละค่ะ จะกลายเป็นเรื่องแย่สำหรับพี่เขา!” ซู่เป่าส่ายหน้าช้า ๆ
เหวยหว่านส่ายหัวพัลวันราวกับไม่ยอมรับความจริง “ไม่จริง! พวกคุณต้องเป่าหูอะไรลูกฉันแน่ ๆ พวกคุณแอบสอนเด็กคนนั้นลับหลังว่าแม่ไม่ต้องการเขาแล้วใช่ไหม?!”
ซูอีเฉินไม่รอฟังคำพล่ามเพ้ออีกต่อไป เขาจูงมือซู่เป่าเดินออกจากห้องเยี่ยมไป
โซ่ตรวนบนข้อเท้าของเหวยหว่านส่งเสียงดังกราว ขณะเธอพยายามวิ่งตามออกไป แต่ก็ถูกผู้คุมกดตัวลงกับพื้นอย่างแรง! ประตูเหล็กหนาหนักปิดลง พร้อมกับเสียงหวีดร้องด้วยความสิ้นหวังของเหวยหว่านซึ่งถูกขังไว้ข้างใน
เธอทั้งสิ้นหวังและโกรธแค้น…
ทำไมกัน? ทำไมถึงกีดกันไม่ให้เธอพบกับหานหาน
หานหานคือลูกที่เธอให้กำเนิดมานะ! คนพวกนั้นมีสิทธิ์อะไรมาพรากแม่พรากลูกกันแบบนี้!
เมื่อก่อนหานหานไม่เคยยอมห่างจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว
แต่ตอนนี้กลับไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามาดูดำดูดี… หานหานของเธอไม่มีทางเห็นแก่ตัวแบบนั้นแน่
ต้องเป็นเพราะคนตระกูลซูที่พยายามล้างสมองเด็กคนนั้น…
พวกเขาเป็นคนเลว! ทุกอย่างเป็นความผิดของคนพวกนั้นทั้งหมด!
เหวยหว่านอาละวาดร่ำไห้จนกระทั่งถูกคุมตัวกลับไปห้องขังโดยไม่มีการเจรจาใด ๆ อีก เมื่อประตูเหล็กบานสุดท้ายปิดสนิทลง เหวยหว่านรู้สึกราวกับแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตได้ดับวูบลง โลกทั้งใบของหล่อนมืดมิดลงในพริ
