บตา!
บนรถ
ซู่เป่าเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ “ลุงใหญ่คะ ทำไมคุณน้าเหวยหว่านถึงเป็นแบบนั้นล่ะคะ? ชอบเด็กผู้หญิง แต่กลับไม่รักพี่จื่อซี”
เด็กน้อยนึกย้อนไปตอนอยู่กับตระกูลหลินที่หนานเฉิง ทั้งพ่อคนเดิม แม่เลี้ยง รวมถึงปู่และย่า ต่างก็เฝ้าอธิษฐานให้เด็กในท้องเป็นผู้ชาย มีครั้งหนึ่งพวกเขาถามเธอว่าเด็กในท้องเป็นเพศอะไร พอเธอตอบตามสัญชาตญาณว่าเป็นน้องสาว ทุกคนก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่เธอทันที
ซู่เป่าจึงไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเหวยหว่านถึงมีความคิดตรงกันข้ามกับคนพวกนั้น
ซูอีเฉินตอบเสียงเรียบ “เพราะตระกูลซูมีผู้ชายเยอะมาก และเรามีกฎว่าจะไม่เลี้ยงลูกชายให้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ดังนั้นพอเด็กผู้ชายอายุครบ 18 ปี ทุกคนต้องออกไปเผชิญโลกและสร้างตัวด้วยตัวเอง”
“แล้วเด็กผู้หญิงไม่ต้องพยายามเหรอคะ?” ซู่เป่าสงสัย
ซูอีเฉินไม่ตอบโดยตรง แต่ย้อนถามด้วยรอยยิ้ม “แล้วซู่เป่าคิดว่ายังไงล่ะ?”
“ต้องพยายามสิคะ! ไม่ว่าใครก็ต้องพยายามทั้งนั้น” เจ้าตัวเล็กทำหน้าจริงจังตอบอย่างจริงจัง “ซู่เป่าจะหาเงินให้ได้เยอะ ๆ เลยค่ะ ลุงใหญ่จะได้ไม่ต้องทำงานหนักจนเหนื่อยอีก ต่อไปครอบครัวของเราจะได้มีความสุขด้วยกันทุกวัน!”
ซูอีเฉินอดขำออกมาไม่ได้ ความขุ่นมัวและความเย็นชาในใจที่เกิดจากเหวยหว่านค่อย ๆ มลายหายไปเพราะคำพูดไร้เดียงสานี้ “ได้เลย ลุงจะรอดูวันที่หลานสาวลุงเลี้ยงดูนะ”
ซู่เป่าพยักหน้าแรง ๆ “อื้อ!” ทันใดนั้นเธอก็ยื่นนิ้วก้อยออกมา “
