บทที่ 236 ถ้าไม่พูดความจริง ฉันจะใช้ไม้เด็ดนะ!
ซูจิ่นอวี้พยายามรื้อฟื้นความทรงจำอันเลือนลาง จำได้เพียงว่าผู้หญิงคนนั้นสวมหมวกชาวประมงใบใหญ่ที่มีปีกกว้างมากจนบังใบหน้ามิดชิด เธอมองเห็นร่างนั้นสวมเสื้อผ้าหลวมโคร่งและมีหน้าท้องนูนเด่นออกมา
“เธอพาแม่เดินไปตามเส้นทางที่มืดและเปลี่ยว… หลังจากนั้นแม่ก็ถูกส่งขึ้นรถ รถคันนั้นวิ่งอยู่นานมาก จนแม่เริ่มได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ใต้สะพานแห่งหนึ่งแล้ว”
หลังจากนั้นเธอก็เดินโซซัดโซเซอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งโชคชะตาพาให้ไปพบกับหลินเฟิง
“คน… คนคนนั้นคือใครกันคะ?” ซู่เป่าเริ่มรู้สึกกังวลใจพลางเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา
ซูจิ่นอวี้เม้มริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าลูกสาวก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา “คนคนนั้นลูกเองก็รู้จัก… อดีตป้าสะใภ้รองของลูกนั่นแหละจ้ะ”
ซู่เป่าเบิกตาโตด้วยความตกใจ “อีกแล้วเหรอคะ? เป็นป้าสะใภ้รองอีกแล้วเหรอ?”
‘เพียงเพื่อจะได้ครองคู่กับพี่รอง ผู้หญิงคนนั้นถึงขั้นกล้าลงมือสังหารคนรักของเขาอย่างเลือดเย็น…’
‘แล้วนี่ยังร้ายกาจถึงขั้นแอบส่งตัวเธอไปทิ้งไว้ในที่ห่างไกลอีกงั้นหรือ!’
ซูจิ่นอวี้เอ่ยเล่าต่อ “หมวกที่เจ้าตัวสวมปิดบังหน้าตาไว้เกือบมิด แม่เห็นใบหน้าของเหวยหว่านเพียงแวบเดียวตอนเขาเงยหน้าขึ้นมอง หลังจากนั้นแม่ก็เดินตามไป”
หากซู่เป่าไม่ถามขึ้นมา เธอคงไม่นึกถึงเรื่องนี้ไปอีกนาน
“ทำไมคุณป้าต้องทำแบบนี้ด้วยนะ?” ซู่เป่าพยายามคิดจนหัวแทบระเบิ
