ด แต่ก็ยังมองไม่เห็นเหตุผล ป้าสะใภ้รองกับแม่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันเลยสักนิด! แล้วทำไมต้องทำร้ายแม่ขนาดนี้ด้วย?
“เรื่องนี้แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอเป็นสะใภ้คนที่สอง และถือเป็นพี่สะใภ้คนแรกของแม่ด้วย… แม่จำได้ว่าปกติเธอก็ดูใจดีกับแม่มากนะ” ซูจิ่นอวี้ส่ายหน้าช้า ๆ
สองแม่ลูกมองหน้ากันด้วยความฉงน ก่อนที่ซู่เป่าจะรีบโพล่งขึ้น “หนูจะไปหาคุณพ่อ!”
“พ่อไม่อยู่แล้ว พ่อไปไหนแล้ว? พ่อ พ่อ พวกเราจะไปไหนกันน่ะ…” เสี่ยวอู่เอียงคอมองแล้วส่งเสียงเลียนแบบ
ซูจิ่นอวี้ชะงักไปชั่วครู่ แววตากระตือรือร้นพลันเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าเมื่อนึกถึงความจริงบางอย่างขึ้นมาได้
เอ้อ… เกือบลืมไปเลยแฮะ ว่ามู่กุยฝานไปประชุมอีกแล้วนี่นา
เธอนึกย้อนไปถึงสีหน้าเคร่งเครียดของเขาในช่วงหลังมานี้ ดูเหมือนเจ้าตัวพยายามยื่นใบลาออกเพื่อกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างเต็มตัวอยู่หลายครั้ง ทว่าด้วยความสามารถอันโดดเด่น ทำให้ทางเบื้องบนยังคงดึงเรื่องไว้ และไม่ยอมลงนามอนุมัติให้เขากลับมาง่าย ๆ เสียที
“งั้นหนูไปหาลุงใหญ่ดีกว่า!” ซู่เป่าเปลี่ยนใจทันที เจ้าตัวน้อยสวมรองเท้าลวก ๆ แล้ววิ่งไปยังห้องทำงาน
ซูอีเฉินกำลังเคร่งเครียดกับงาน เมื่อเห็นหลานสาวตัวน้อยวิ่งเข้ามา เขาก็รีบกางแขนรับร่างเล็ก ๆ ที่โถมเข้าหาด้วยความเอ็นดู
“มีอะไรหรือเปล่าหืม?” เขาถาม
“ลุงใหญ่คะ มีเรื่องหนึ่งที่ซู่เป่าคิดยังไงก็คิดไม่ออกค่ะ” ซู่เป่ารีบบอก
“หืม? เรื่องอะไรที่ทำใ
