ห้หลานสาวคนเก่งของลุงกลุ้มใจได้ขนาดนี้กันนะ” ซูอีเฉินเลิกคิ้ว
ขนาดจับผียังเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ แล้วจะมีเรื่องใหญ่อะไรที่ยากเกินความสามารถของเธออีก
ซู่เป่าเอ่ยเสียงจริงจัง “เมื่อก่อนแม่ถูกป้าสะใภ้รองพาตัวไปค่ะ ซู่เป่าคิดไม่ออกว่า ในเมื่อป้ารองกับแม่ไม่มีความแค้นต่อกัน แล้วทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้ด้วยคะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูอีเฉินเลือนหายไปในทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันควัน!
“แม่ของหนูบอกว่า คนพาตัวไปตอนนั้นคือเหวยหว่านงั้นหรือ?” ซูอีเฉินถามเสียงต่ำ
ซู่เป่าพยักหน้ายืนยัน
ซูอีเฉินลุกขึ้นยืนทันทีพลางเอ่ย “เรื่องนี้ ไปถามเจ้าตัวให้เห็นกับตาน่าจะดีสุด”
สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ในใจเริ่มปะติดปะต่อสาเหตุได้คลุมเครือ…
ตระกูลซูมีลูกชายถึงแปดคน แต่มีซูจิ่นอวี้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เธอจึงเป็นดั่งแก้วตาดวงใจที่ทุกคนรุมรักและทะนุถนอม ในช่วงหายตัวไป เหวยหว่านเองก็กำลังใกล้คลอด
หากเหวยหว่านรู้ล่วงหน้าว่าลูกในท้องเป็นผู้หญิง เธออาจมีแรงจูงใจชั่วร้ายในการกำจัดซูจิ่นอวี้ทิ้ง…
เพื่อให้ลูกสาวของเธอเข้ามาแทน และกลายเป็นที่รักเพียงคนเดียวของคนในตระกูลซูแทน!
ทว่าในใจของซูอีเฉินกลับยังไม่ปักใจเชื่อว่าเหตุผลจะตื้นเขินเพียงแค่นั้น อีกอย่างในตอนเกิดเรื่องขึ้น เหวยหว่านเองก็ยังไม่ได้คลอดลูกออกมาเสียด้วยซ้ำ…
*
ณ เรือนจำ
เหวยหว่านถูกตัดสินจำคุกถึง 25 ปี ในข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา ซึ่งถือเป็นคดี
