อีเฉิน ทว่ากลับเห็นเขามองซู่เป่าด้วยสายตาจริงจัง ราวกับว่าเด็กคนนี้จะมีไม้ตายก้นหีบอยู่จริง ๆ เด็กตัวเปี๊ยกแค่นี้ จะมีปัญญาทำอะไรได้? จึงหลุดปากถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “ไม้เด็ดอะไรของเธอ…”
“หนูจะให้คุณแม่มาคุยกับคุณต่อหน้าค่ะ” ซู่เป่าพนมมือเล็ก ๆ เข้าหากันพร้อมลดเสียงต่ำลง
“???”
‘จะให้ซูจิ่นอวี้มาเผชิญหน้ากับหล่อนเนี่ยนะ?’
‘นี่มันเหลวไหลสิ้นดี ซูจิ่นอวี้ตายไปตั้งนานแล้ว จะมาปรากฏตัวต่อหน้าได้อย่างไร?’
‘อีกอย่างตายเพราะอาการป่วย ไม่ได้ถูกหล่อนลงมือฆ่า ต่อให้ขุดกระดูกขึ้นมาหรือจ้างนักนิติเวชฝีมือระดับโลกมาตรวจศพ ก็ไม่มีวันพบหลักฐานว่าเธอเป็นคนทำร้ายซูจิ่นอวี้!’
เมื่อคิดได้ดังนั้น เหวยหว่านที่เคยนึกหวั่นใจกับคำว่าไม้เด็ด ก็พลันรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที
