ั่งรถไฟความเร็วสูง… หรือเส้นทางที่สอง นั่งแท็กซี่ไปสนามบิน…”
“ซับซ้อนจังเลย หนูจำไม่ได้สักนิด แม่จำเส้นทางพวกนี้ได้ยังไงคะ?” ซู่เป่าขมวดคิ้ว
คำพูดของเด็กน้อยทำให้การเคลื่อนไหวของซูจิ่นอวี้หยุดชะงักลงทันที…
จริงด้วยสิ ตอนนั้นเธอป่วยหนักจนแทบไม่มีสติ อย่าว่าแต่จะจำเส้นทางซับซ้อนไปสถานีรถไฟหรือสนามบินเลย แค่การขึ้นรถหรือซื้อตั๋วเครื่องบินเองก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว!
หากจะเดินเท้าไปถึงเมืองหนานเฉิง ด้วยสภาพร่างกายอ่อนแอขนาดนั้น เธอคงต้องตายอยู่ข้างถนนก่อนพ้นเขตเมืองเสียอีก
แล้วทำไม… เธอถึงจำเรื่องราวช่วงนั้นไม่ได้เลยสักนิด?
ซูจิ่นอวี้พยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที “ไม่ถูก… มีคนคนหนึ่งพาแม่ไปข้างนอก และเป็นคนส่งแม่ขึ้นรถ…”
เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนคนนั้น สีหน้าของซูจิ่นอวี้ก็เปลี่ยนไปทันที…
