บทที่ 234 ซู่เป่าฉลาดแกมโกงขึ้นแล้ว
แท้จริงแล้ว ซุนฉางเซิงเป็นคนในยุคสาธารณรัฐจีน ในตอนนั้นเขาเป็นพ่อค้าที่มีหน้ามีตาอยู่ในเมือง วันหนึ่งขณะเดินผ่านร้านขายข้าวสาร สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับคู่หมั้นของเจ้าของร้าน
เจ้าของร้านขายข้าวเป็นชายหนุ่มวิสัยทัศน์กว้างไกล ร้านข้าวสารของเขาเปิดได้ไม่ถึงสามเดือนก็กลายเป็นร้านที่ขายดีที่สุดในละแวกนั้น เนื่องจากลูกค้าล้นหลามจนดูแลไม่ทัน คู่หมั้นสาวของเขาจึงอาสาเข้ามาช่วยงาน
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา ก็เลยไม่มีพิธีรีตองอะไรมาช่วยงาน ฉันเห็นเธอครั้งแรกก็ถูกดึงดูดทันที…” ซุนฉางเซิงเล่าด้วยแววตาโหยหา สาวน้อยคนนั้นดูสดใสงดงามและเปี่ยมไปด้วยพลัง ร่างกายของเธอเปล่งประกายความบริสุทธิ์สะอาดเสียจนเขาเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
ซุนฉางเซิงไม่ได้ทำธุรกิจด้วยวิธีที่ขาวสะอาดนัก คืนนั้นเองเขาจ้างพวกนักเลงให้ลอบปีนเข้าไปในร้านขายข้าวสาร แล้วเทยาเบื่อหนูลงไปในกระสอบข้าวทุกใบ
ซูเหอเวิ่นอุทานด้วยความตกใจ “ใส่ยาเบื่อหนูลงในข้าวเนี่ยนะ?!”
ช่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์!
จากประวัติศาสตร์ที่เขาเคยเล่าเรียนมา ในยุคนั้นผู้คนยากแค้นแสนสาหัส ต้องทำงานหนักทั้งเดือนเพียงเพื่อแลกข้าวสารแค่ครึ่งกระสอบ และข้าวถุงนั้นคือลมหายใจของทั้งครอบครัว แต่ซุนฉางเซิงกลับใส่ยาพิษลงไป!
ร้านข้าวสารย่อมขายข้าวออกไปได้จำนวนมากในแต่ละวัน การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคนเลยไม่ใช่
