หรือ?
ซู่เป่าขมวดคิ้วมุ่นพลางถามเสียงเข้ม “ทำแบบนี้จะมีตายตั้งมากมาย คุณไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”
“รู้สิ แล้วยังไงล่ะ? ยุคนั้นชีวิตมันลำบากจะตายไป มีคนตั้งมากมายที่อยู่ไม่ไหวจนต้องฆ่าตัวตาย สิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหรอก!” ซุนฉางเซิงตอบอย่างเฉยชา
สำหรับซุนฉางเซิงแล้ว ชีวิตคนอื่นก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่เขาไม่จำเป็นต้องไยดี วันต่อมา หลายครอบครัวซื้อข้าวผสมยาพิษไปกินต่างล้มตายกันยกครัว ไม่ใช่แค่ครอบครัวเดียว แต่มีหลายบ้านที่ต้องสูญเสีย บางคน อาเจียนเป็นเลือด บางคนบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบตามเบาะแสจนนำไปสู่การจับกุมเจ้าของร้านขายข้าวหนุ่มผู้น่าสงสาร
เนื่องจากไร้หลักฐานมัดตัวชัดเจน เจ้าของร้านจึงได้รับการปล่อยตัวชั่วคราว แต่เหล่าญาติของผู้เสียชีวิตต่างพากันมาปิดล้อมเรียกร้องความเป็นธรรมหน้าร้านจนเขาแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว
“ตอนนั้นเขากำลังร้อนเงินอย่างหนัก แถมไม่มีใครกล้าซื้อข้าวจากร้านเขาอีก ผมเลยวางแผนซ้อนแผนขึ้นมา…” ซุนฉางเซิงเล่าต่อ “ผมหาคนมาสองคนปลอมตัวเป็นพ่อค้ามาติดต่อขอซื้อข้าว แล้วล่อให้เขาไปกินเลี้ยงเพื่อคุยธุรกิจ…”
ในงานเลี้ยงนั้น พ่อค้าปลอมทั้งสองมอมเหล้าเจ้าของร้านจนหมดสติ จากนั้นซุนฉางเซิงก็หยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วจับมือของชายหนุ่มซึ่งนอนไร้สติประทับตราลงไป
ซูเหอเวิ่นขมวดคิ้วถาม “ในสัญญานั่นเขียนว่าอะไร?”
ซุนฉางเซิงตอบ “สัญญาฉบับนั้นระบุว่า เขาสมัคร
