างอารมณ์ดี
ในชั่วพริบตานั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น! ผีใจดำระเบิดพลังอาฆาตออกมาทันที ดูเหมือนว่ามันจะสะสมความโกรธแค้นไว้เพื่อรอจังหวะนี้ แล้วพุ่งออกจากรอยแยกของตาข่ายจับวิญญาณอย่างรวดเร็ว!
สายตาของจี้ฉางเฉียบคมอยู่แล้ว เขารู้ดีว่ามันไม่ได้ยอมศิโรราบง่าย ๆ ขนาดนั้น อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือผีใจดำไม่ได้พุ่งไปหาซู่เป่า แต่กลับพุ่งเข้าใส่เสี่ยวอู่ที่กำลังเดินอยู่ข้างหลัง!
เสี่ยวอู่ตาเหลือกโพลงด้วยความตกใจ มันกรีดร้องเสียงหลงแล้วกระพือปีกบินหนีสุดชีวิต “อย่าเข้ามานะ!!! ทำไมต้องมาไล่ฉันด้วย! กรี๊ด ฉันไม่มียาน้ำเชื่อมแก้ไอให้เธอกินหรอกนะ!”
ผีใจดำคิดแผนง่าย ๆ ว่าการเข้าสิงร่างมนุษย์ที่มีผู้เก่งกล้าอยู่ด้วยคงยากเกินไป ไม่สู้ชิงเข้าสิงร่างนกแก้วตัวนี้ท่ามกลางความชุลมุน แล้วอาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัวหนีไปให้ไกลยังจะดีกว่า!
แต่ผีใจดำประเมินเสี่ยวอู่ผิดไปมากนัก นกแก้วสีเขียวจัดตัวนี้ดันกรีดร้องแล้วบินถลาตรงไปหาจี้ฉางทันที!
‘เดี๋ยวก่อน สัตว์ทั่วไปไม่ควรมองเห็นวิญญาณไม่ใช่หรือ?’
‘แล้วทำไมมันถึงบินตรงไปหาจี้ฉางได้แม่นยำขนาดนี้?!’
และด้วยเหตุนี้เอง ผีใจดำซึ่งกำลังไล่ตามนกแก้วอย่างย่ามใจ จึงกลายเป็นฝ่ายหลงกลพุ่งเข้าไปสู่อ้อมอกของจี้ฉางเองเต็ม ๆ!
จี้ฉางแค่นหัวเราะเย็นชา “คิดจะหนีงั้นเหรอ?”
เจ้าผีใจดำหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิมละล่ำละลักตอบ “ไม่หนีแล้ว… ไม่หนีแล้ว…”
พ
