ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น ณ กิลด์เซฟเวียร์ดสตาร์ส
แคล้ง—!
ประตูสีขาวเปิดออกเสียงดังลั่น คนกลุ่มหนึ่งก้าวออกมาสู่โถงทางเดิน นำหน้าโดยไคล์และโซอี้ ใบหน้าของทั้งคู่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ราวกับเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงมา
แต่พวกเขาไม่ใช่คนที่น่าเป็นห่วง
ตรงด้านหลังของพวกเขามีสมาชิกคนอื่น ๆ โผล่ออกมา ใบหน้าล้วนซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริก ราวกับว่าอากาศรอบกายนั้นมันยากเกินกว่าจะรับเข้าปอดไหว
พวกเขาต่างดูขวัญผวา
มีเพียงไมล์สเท่านั้นที่ดูเหมือนจะควบคุมตัวเองได้ดีกว่าคนอื่น ๆ แต่ถึงอย่างนั้น นัยน์ตาของเขาก็ยังดูเหม่อลอยและไร้จุดโฟกัส
ในที่สุด ไคล์และโซอี้ก็หยุดเดิน แล้วหันกลับไปมองว่าเหล่าสมาชิกใหม่เป็นอย่างไรกันบ้าง ความรู้สึกสงสารพาดผ่านใบหน้าของโซอี้เมื่อเธอเห็นสภาพของพวกเขา
“เอาล่ะ ฉันว่าพวกคุณก็ทำได้ไม่เลวนะ อันที่จริงมันค่อนข้างดีเลยแหละ ตายไปกันแค่ประมาณห้ารอบเอง ถือว่าสูงกว่าค่าเฉลี่ยอยู่นะ ว่าไหม?”
เธอมองไปทางไคล์ ซึ่งยักไหล่พลางพึมพำว่า ‘ตอนเข้าเกตนี้ครั้งแรกฉันไม่ตายสักรอบก็เลย…’
โซอี้กัดริมฝีปากตัวเอง
‘ชิบ ฉันก็ด้วย…’
“แค่ก”
เธอปิดปากและกระแอมไอออกมา
“ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่เถอะ เอาเป็นว่า พวกคุณมีอนาคตที่สดใสนะ!”
“อุ่ก!”
“…คึ่ด!”
เมื่อถ
