ไวรัล…?
ผมจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของเจมี่ ดวงตาจับจ้องบนช่องแชตที่ไหลลงมาอย่างรวดเร็ว มันขยับไวเสียจนผมแทบมองอะไรไม่เห็น แต่ไม่ใช่แค่นั้นนะ
ตัวเลขยอดผู้ชม…
‘ก่อนหน้านี้มันยังน้อยกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?’
ใช่ มันเคยน้อยกว่านี้
แต่นี่เพิ่มขึ้นมาเกือบสามสิบเท่า มันเยอะเกินจนสมองผมประมวลผลไม่ทัน ทำไมคนดูถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ?
ไลฟ์สตรีมที่ผมเกือบเดี้ยงมันคงไม่ได้บันเทิงขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?
“นี่มันบ้าไปแล้ว… ฉันไม่เคยเห็นคนดูเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย”
ผมได้ยินเจมี่พึมพำจึงหันไปมองเขา ก่อนจะมองออกไปตรงจุดที่ห่างไกล ซึ่งเป็นบริเวณที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังนำร่างผู้เสียชีวิตขึ้นรถตู้
พวกเขาไม่ใช่เพื่อนของเขาเหรอ?
ทำไมเขาถึงดูไม่แยแสอะไรเลยล่ะ?
“โอ้ย แย่แล้ว!”
จู่ ๆ เจมี่ก็มองไปโดยรอบ พลางตบตามกระเป๋ากางเกงและเสื้อผ้าอย่างลุกลี้ลุกลน
“กล้องอยู่ไหนเนี่ย? เวรเอ้ย…! เราทำมันหล่นไปแล้วแน่ ๆ ! ฉันต้องคุยกับแชต ฉัน—”
“ถ้าเป็นเรื่องกล้องล่ะก็ น่าจะอยู่กับสารวัตรนะ”
ผมขัดจังหวะเจมี่แล้วอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง ทั้งเรื่องที่ผมเป็นคนเก็บกล้องไว้จนกระทั่งทุกอย่างจบลง ผมก็ส่งให้สารวัตรเพื่อเอาไปตรวจสอบ
“อ้อ”
ใบหน้าของเจมี่จ๋อยลงหลังจากที่รับรู้ถึงสถานการณ์
ผมหรี่ดวงตาลงเมื่อมองเขา
“เรื่องสตรีม
