“นี่ครับ ดื่มซะหน่อยนะ”
“…ขอบคุณครับ”
ผมรับแก้วน้ำอุ่นมาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะนั่งอยู่บนบันไดของพิพิธภัณฑ์ร้าง พลางจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องบนด้วยความเงียบงัน
เหตุการณ์มันจบลงแล้ว
หรืออย่างน้อยก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะผมยังไม่ได้รับการแจ้งเตือนว่าเควสต์เสร็จสิ้นเลย
อย่างไรก็ตาม การได้เห็นตำรวจอยู่รอบกายแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก กลยุทธ์ของผมดันได้ผลซะอย่างนั้น ผมสามารถหลอกพวกสาวกลัทธิประหลาดทั้งหมดจนหนีกระเจิงไปได้ ซึ่งช่วยซื้อเวลาได้มากพอจนในที่สุด ตำรวจมาถึงและทำให้เหตุการณ์นี้สิ้นสุดลง
แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง…
‘แล้วพวกลัทธินั่นล่ะ? ตำรวจจับได้สักคนไหม? พวกเขาเจออะไรบ้างรึเปล่า…?’
ผมกังวลเรื่องนี้ พวกมันได้เห็นหน้าผมแล้วด้วย
พวกมันรู้ว่าผมหน้าตาเป็นอย่างไร และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมกังวลที่สุด
ผมมองไปด้านหลังของตัวเอง เห็นเส้นแสงจากไฟฉายหลายกระบอกกำลังกรีดผ่านความมืดมิด
‘ไม่มีเลย ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เจออะไรสักอย่างสินะ’
หัวใจจมดิ่งเมื่อเห็นภาพนั้น
ดูเหมือนว่าผมจะเจอกับปัญหาใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ โชคยังดีที่ปกติผมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในกิลด์
ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นเมื่อคิดได้ดังนั้น
ถ้าผมอยู่ที่นั่น พวกมันก็คงทำอะไรไม่ได้หรอกใช่ไหม?
“ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่ใ
