บทที่ 232 ส่งตัวเองเข้าคุกซะเอง
ในแววตาของหลี่เจียวาบผ่านความโหดเหี้ยมอำมหิตขึ้นมาชั่วครู่ เด็กตัวนุ่มนิ่มน่ารักแค่นี้ แค่เธอออกแรงบีบคอด้วยมือเดียวก็คงสิ้นใจตายได้ไม่ยาก…
ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะเฉียดกรายเข้าใกล้ตัวซู่เป่า เสียงตะโกน “ฮะ!” เล็ก ๆ ก็ดังขึ้นก้องสวน ร่างของหลี่เจียพลันถูกแรงมหาศาลเหวี่ยงจนตัวลอยละลิ่ว กลับหัวกลับหางกลางอากาศ แล้วร่วงกะแทกพื้นเสียงดัง โครม!
“???” หลี่เจียมึนงงจนสติแทบหลุดลอย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกเหวี่ยงกระเด็นออกมาได้อย่างไร รู้เพียงว่ายามนี้แผ่นหลังปวดร้าวราวกับกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างจนต้องนอนคู้ตัวงอเป็นกุ้งพลางร้องครวญคราง
หลูซูเหวินและเฉินเจียคังต่างตกตะลึงจนตาค้างอ้าปากค้าง ‘นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!’
ซูอีเฉินเม้มริมฝีปากแน่น พลางใช้ความคิดอย่างหนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งข้อความสั่งให้ชวี่เซี่ยงเตรียมเงินก้อนโตไว้ปิดปากคนพวกนี้เสีย แต่พอตรองดูอีกรอบ
หากคนเหล่านี้เกิดรวยผิดหูผิดตาขึ้นมา เพื่อนฝูงหรือคนใกล้ชิดย่อมต้องสงสัย และนั่นจะยิ่งเป็นการตอกย้ำให้โลกได้รู้ว่าซู่เป่ามีพลังเหนือมนุษย์…
เขาสรุปในใจว่าสู้ไม่ให้เงินเลยยังปลอดภัยกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งรักษาเงินในกระเป๋าไว้ได้หลายพันล้านในชั่วพริบตา
เฉินเจียคังกว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักหนึ่ง เขามองซูอีเฉินด้วยสายตาลังเลเหมือนข
