อคำอธิบาย ซูอีเฉินจึงเอ่ยเรียบ ๆ “แรงของซู่เป่ามากกว่าคนธรรมดานิดหน่อยครับ… เอ่อ นิดเดียวจริง ๆ ช่วงนี้แกยังฝึกวรยุทธ์กับคุณพ่ออยู่ด้วย พรสวรรค์ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว”
เฉินเจียคังกระตุกมุมปากยิก ๆ นี่เรียกว่านิดหน่อยได้ยังไงกัน!
แต่พอคิดว่าพ่อของซู่เป่าคือใคร… เด็กคนนี้จะเหวี่ยงคนปลิวก็คงไม่แปลก พ่อเสือย่อมไม่มีลูกหมา อีกอย่างท่าทุ่มข้ามไหล่เมื่อกี้ก็น่าจะอาศัยเทคนิคมากกว่ากำลัง แถมหลี่เจียเองก็รูปร่างผอมบาง…
ในขณะที่เขากำลังหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง ก็เห็นซู่เป่าร้อง “ย่า ๆ!” แล้วพุ่งเข้าไป ใช้เท้าน้อย ๆ เหยียบลงบนตัวหลี่เจียพลางออกแรงตุ้บตั้บ “หนูตี! ตี ตี ตี!”
สีหน้าเด็กน้อยตอนนั้นทั้งดูดุและน่ารักน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน เฉินเจียคังลอบถอนหายใจในใจ… ‘เอาเถอะ แบบนี้ค่อยดูเหมือนเด็กธรรมดาขึ้นมาหน่อย…’
อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวอู่บินร่อนออกมาตั้งแต่ซู่เป่าพุ่งเข้าไปแล้ว มันร่อนลงไปยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังเต่าคุณปู่พลางแหกปากร้องเพลงเสียงใส “ถอนหัวไชเท้า ถอนหัวไชเท้า! โอ๊ยโย่ ถอนหัวไชเท้า! โอ๊ยโย่ ถอนไม่ขึ้น! คุณปู่เอ๋ย มาเร็วเข้า มาช่วยถอนหัวไชเท้า!”
คุณปู่เฉินที่นั่งอยู่บนรถเข็นพลันส่งเสียงตอบรับอ้อแอ้ “ไช… เท้า…”
บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นเงียบกริบจนน่าประหลาดใจ สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังคุณปู่เฉินที่ยามนี้ดูสดใสและไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อย ท่านพยายามจะร่วมวงเล่น “ถอนหัวไชเท้า”
เมื่อตำรวจมาถึงก็พบก
