บทที่ 230 ผีใจดำ
ในขณะที่เมล็ดแตงกำลังจะถูกยัดเข้าปากคุณปู่เฉิน ก็มีวัตถุสีดำทะมึนพุ่งแหวกอากาศมาจากด้านข้าง เสียงดังขึ้นเมื่อมันกระแทกเข้าข้อมือของคุณปู่อย่างจัง
เมล็ดแตงโสโครกในมือคุณปู่ร่วงกราวลงพื้นทันที คราบเลอะเทอะกระเด็นเกลื่อนไปทั่วตัว ชายชราตกใจจนสะดุ้งร้องเสียงดังลั่น ส่วนวัตถุสีดำนั้นตกลงบนหญ้านุ่มในแปลงดอกไม้ กลิ้งไปสองรอบ…
ที่แท้มันคือคุณปู่เต่านั่นเอง!
ดูเหมือนเจ้าเต่าจะชินกับสถานการณ์แบบนี้เสียแล้ว มันพลิกตัวขึ้นมาด้วยความชำนาญ แล้วนอนนิ่งทำเนียนไม่ขยับเขยื้อน
เสี่ยวอู่โผล่หัวออกมาจากกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยง แผดเสียงร้องลั่น “ผมคิดว่า [1] ลวี่ปู้เก่งที่สุดแล้ว ไม่คิดว่าคนนี้จะดุดันกว่า ช่างไม่มีเหตุผลอะไรเลยจริง ๆ!… มหาอำนาจแห่งมังกรสวรรค์!”
จี้ฉางถึงกับกระตุกมุมปากอย่างระอา
หลูซูเหวินมองไปที่ซู่เป่าและนกแก้วเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนหันไปมองเต่าตัวนั้น เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นสภาพของคุณปู่เฉิน เธอก็สะดุ้งตกใจรีบวิ่งเข้าไปหาทันที เพราะบนตัวเต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตง
“พ่อ! พ่อเป็นอะไรไหมคะ?” หลูซูเหวินรีบช่วยปัดสิ่งสกปรกออก พลางถามด้วยความเป็นห่วง คุณปู่เฉินจับข้อมือตัวเองไว้ มองลูกสะใภ้ด้วยสายตาน้อยใจและส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ
ผู้ดูแลถึงกับช็อกจนแทบสิ้นสติ… ‘เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลูซูเหวินเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่!’
ด้วยความลนลาน เธอรีบยัดโทรศัพท์ที่ย
