บทที่ 228 คุณหญิงผู้เฒ่าซูลุกขึ้นได้แล้ว
เมื่อเห็นซู่เป่าตัวน้อยพองลมจนแก้มป่องทำหน้าดุแบบน่ารัก ๆ คุณนายเฒ่าซูก็ได้แต่ลอบขำและแอบคิดดูถูกอยู่ในใจ
‘หึหึ… ขนาดตัวเองยังเหนื่อยจนแทบจะลุกไม่ขึ้นเหมือนกันแท้ ๆ !’
ทว่ายังไม่ทันขาดคำ เธอก็ต้องตาค้างเมื่อเห็นซู่เป่าเริ่มสะบัดข้อมือลงมือฝังเข็มรัว ๆ ราวกับมีพลังแฝง
ฉึก! ฉึก! ฉึก! เสียงเข็มเงินกระทบผิวหนังดังถี่รัว ความเร็วในการลงเข็มทวีคูณ จนคุณยายเริ่มนั่งไม่ติดเสียแล้ว
คุณหญิงผู้เฒ่าซูรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที! เธอไม่ควรหลุดปากพูดคำว่า ‘ไม่ไหว’ ออกไปเลยจริง ๆ!
เพียงห้านาทีต่อมา ขาทั้งสองข้างของคุณหญิงผู้เฒ่าซูก็เต็มไปด้วยเข็มเงินเรียงราย ซู่เป่ามองผลงานตัวเองอย่างพอใจ “คุณยายดูสิคะ หนูเก่งมากเลยนะ”
ขณะที่ท่านผู้เฒ่าซูซึ่งนั่งถือหนังสือพิมพ์อยู่ข้าง ๆ พยายามแกล้งทำเป็นตั้งใจอ่าน แต่มุมปากกลับกระตุกรัว ๆ ส่วนคุณหญิงผู้เฒ่าซูได้แต่เช็ดเหงื่อพลางริมฝีปากสั่น “เก่ง… เก่งจริง ๆ จ้ะ ซู่เป่าของบ้านเราเก่งที่สุดเลย!”
ในใจเธอได้แต่ตั้งคำถามว่า ‘การปักเข็มชุดใหญ่ขนาดนี้ พรุ่งนี้เธอจะลุกขึ้นเดินได้จริงหรือ?’
ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อปักเข็มเสร็จ ซู่เป่ากลับล้มตัวลงนอนตะแคงไปด้านข้าง แล้วฟุบหลับลงทันที
“???”
‘อะไรกัน ทิ้งยายไว้กลางทางแบบนี้เลยเหรอ? แล้วเข็มเงินเต็มขาแบบนี้จะไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม?’
ซูจิ่นอวี้ที่เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ รู้ดีว่า
