ซู่เป่าแอบบอกซูอีเฉินไว้แล้วว่าวันนี้ต้องทิ้งเข็มไว้หนึ่งชั่วโมงเต็ม เด็กน้อยรู้ว่าแม่และลุงใหญ่จะช่วยปลุกเธอเมื่อถึงเวลา จึงยอมหลับใหลด้วยความเพลีย
คุณหญิงผู้เฒ่าซูพยายามเรียก “ซู่เป่า…”
หลานสาวพลิกตัวหนึ่งที “ซู่เป่าจ๊ะ…” หญิงชราเรียกอีกครั้ง
ซู่เป่าในอาการงัวเงียกลับคว้าหมอนกลิ้งไปอีกทาง แม้ในยามหลับลึกใบหน้าเล็ก ๆ ยังแสดงออกชัดเจนว่า ‘อย่ามารบกวนหนูนะ’
ท่านผู้เฒ่าซูรีบพับหนังสือพิมพ์ในมือลงพลางเอ่ยขัดขึ้นด้วยความเอ็นดูหลานสาว “ซู่เป่าเหนื่อยจากการฝังเข็มมากแล้ว ปล่อยให้หลานนอนพักเอาแรงสักครู่เถอะ”
ทว่าคุณนายซูที่กำลังอึดอัดขัดใจเพราะไปไหนไม่ได้และไม่มีที่ระบายความอัดอั้น กลับตวัดสายตาค้อนขวับแล้วหันไปลงกับสามีแทน “คุณนั่นแหละ เก่งนัก! นอกจากจะนั่งลอยหน้าลอยตาดูอยู่ข้าง ๆ แล้ว คุณยังทำอะไรให้มันเป็นชิ้นเป็นอันได้อีกบ้างล่ะ!”
ท่านผู้เฒ่าซูถึงกับชะงักกึกพร้อมกับทำหน้าเหลอหลา ในใจพรางคิดอย่างตัดพ้อว่า
‘คราวนี้เขาเองก็อยู่เฉย ๆ ไม่ได้พูดอะไรให้ผิดหูเลยนะ แล้วทำไมถึงยังโดนหางเลขถูกพาลใส่ได้อีกล่ะเนี่ย?’
ซูอีเฉินเดินถือยาเข้ามาพลางเอ่ยเสียงเบา “ซู่เป่าบอกผมไว้แล้วครับ ว่าเข็มเงินต้องทิ้งไว้หนึ่งชั่วโมง” เขาเหลือบมองนาฬิกา “ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้เรียบร้อยแล้วครับ”
หนึ่งชั่วโมง!
เธอต้องนอนจ้องขาที่เต็มไปด้วยเข็มเงิน พอเธอขยับตัวสั่นเพียงนิดเดียว เข็มทั้งหมดก็สั่นพริ้วไปตามกัน จนเธอเริ่มรู้
