สึกหน้ามืดและเป็นลมไปในที่สุด…
ซูอีเฉินนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง พร้อมส่ายหัวเบา ๆ ให้กับความขี้เล่นของแม่ตัวเองที่จู่ ๆ ก็หลับลึกไปเสียอย่างนั้น
ห้าสิบนาทีผ่านไป ซู่เป่าถูกซูจิ่นอวี้และซูอีเฉินปลุกให้ตื่น เด็กน้อยหาวหวอดจากความง่วง ซูอีเฉินจ้องมองด้วยความเอ็นดู เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวเล็กจะต้องเหม่อลอย จึงเผื่อเวลาไว้ห้านาทีให้เธอตั้งสติ เมื่อเห็นว่าพอได้ที่แล้วเขาจึงบอกว่า “ซู่เป่า ถึงเวลาถอนเข็มแล้วครับ”
“อ๋อ ๆ ๆ!”
ซู่เป่ามองเห็นคุณยายยังคงหลับอยู่ เจ้าตัวเล็กดวงตาเป็นประกายทันที “พอดีเลยค่ะ ถอนเข็มตอนที่คุณยายหลับอยู่แบบนี้แหละ คุณยายจะได้ไม่ตื่นเต้น” ซู่เป่าเริ่มบรรจงถอนเข็มเงินด้วยความตั้งใจ โดยมีซูอีเฉินและท่านผู้เฒ่าซูจ้องมองอย่างใกล้ชิด
ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเสี่ยวอู่แอบโผล่หัวเข้ามาดูบรรยากาศ มันเอียงคอสำรวจสงสัย และทันทีที่ซู่เป่าเก็บเข็มอันสุดท้ายเสร็จ นกจอมกวนก็แผดเสียงร้องลั่น “ไฟไหม้! ไฟไหม้!”
คุณนายซูผู้เฒ่าสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลง พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งพรวดออกไปข้างนอกทันที “ไฟไหม้ที่ไหน?! ไฟไหม้ที่ไหน?!”
ซูอีเฉินและท่านผู้เฒ่าซูต่างมองภาพคุณหญิงที่วิ่งออกไปด้วยความตะลึงงัน แม้แต่ซู่เป่าเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง
ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งถามอาจารย์ว่า “หลังฝังเข็ม พรุ่งนี้คุณยายจะเดินได้ไหม?”
อาจารย์กลับตอบว่า “พรุ่
