งนี้ไม่ได้หรอก เพราะฝังเข็มเสร็จปุ๊บ ก็วิ่งปร๋อได้ทันทีแล้ว!”
ตอนนี้ซู่เป่าเชื่อสนิทใจแล้วว่าคำว่า ‘วิ่งปร๋อ’ ของอาจารย์มันเป็นยังไง!
เมื่อคุณนายซูผู้เฒ่ารู้ตัวว่าถูกหลอก จึงหันกลับมามองเสี่ยวอู่ด้วยความโกรธ “เสี่ยวอู่! แกกล้าหลอกฉันเหรอ ฉันจะจับแกต้มซะเดี๋ยวนี้!”
เสี่ยวอู่รีบกระพือปีกบินไปเกาะไหล่ซู่เป่าพลางร้องประท้วง “อย่าต้มข้านะ! อย่าต้มข้านะ! ข้าขึ้นเวทีได้ ลงครัวก็เป็น ต่อยนักเลงก็ได้ จัดการนางร้ายก็เก่ง ทนความเหงาได้ สร้างความรุ่งโรจน์เป็น ซ่อมคอมพิวเตอร์ก็ได้ ปีนกำแพงก็ยังเก่ง!”
ซู่เป่าชี้ไปที่ขาของคุณยาย “คุณยายดูสิคะ!” คุณนายซูผู้เฒ่าก้มมองขาตัวเองด้วยความงงงวย ก่อนยื่นมือออกมาหา “ช่วย… ช่วยพยุงยายหน่อย อยู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวความสูง”
หญิงชราพบว่าตัวเองยืนได้ ไม่เหมือนความรู้สึกว่างเปล่าในตอนแรก จนแทบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง!
ท่านผู้เฒ่าซูประคองภรรยาไว้พร้อมกับถามซู่เป่า “ซู่เป่า ยายของหลานเดินได้สักสองสามก้าวแล้วใช่ไหม?”
ซู่เป่าเก็บเข็มเงินเข้าที่แล้วประกาศเสียงใส “ได้แล้วค่ะ! คุณยายสามารถเดินได้ตั้งแต่คืนนี้เลย! ถ้าไม่เพราะหกล้มครั้งนั้น ป่านนี้คุณยายคงออกไปเต้นรำได้สบายแล้วล่ะค่ะ!”
ท่านผู้เฒ่าซูถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนปล่อยมือจากตัวคุณนายซู “ซู่เป่าบอกว่าคุณเดินได้แล้วนะ ลองเดินสักสองก้าวสิ ไม่เป็นไรหรอก ลองดูสักสองก้าว”
ท่านผู้เฒ่าซูขอสาบานต่อฟ้าดินเลยว่า ในตอ
