บทที่ 227 คุณแม่เลี้ยงยากจริง ๆ
คฤหาสน์ตระกูลซู
ซูจื่อซีนอนทอดกายอยู่บนโซฟาอย่างหมดแรง เขามองออกไปข้างนอกด้วยแววตาเบื่อหน่ายสลับกับหันกลับมามองเต่าในมือ “น่าเบื่อจังเลย…” เขาบ่นพึมพำพลางพลิกเต่าให้หงายท้องวางบนโต๊ะ แล้วปล่อยให้มันหมุนวนไปมาเป็นวงกลม
เสี่ยวอู่ที่เกาะอยู่บนราวบันไดกระพือปีกพลางส่งเสียงร้องลั่น “ก๊าก ๆ! เฮ้ย! ไอ้หัวล้าน! ข้าอยู่นี่! ถ้าแน่จริงก็มาจับข้าสิ! มัวแต่จับเต่าไม่มีทางสู้มันจะไปมีฝีมืออะไร!”
ซูจื่อซีชายตามองนกแก้ว บัดนี้กลายเป็นตัวประหลาดสีเขียวมันวาว “ก็แกมีปีก ฉันเลยจับไม่ได้เท่านั้นแหละ” เด็กหนุ่มขู่เสียงฟ่อ “ไม่งั้นป่านนี้ขนแกคงถูกฉันถอนจนเกลี้ยงตัวไปแล้ว!”
“ไอ้โง่! ข้าเป็นตัวผู้นะ ข้าเป็นตัวผู้!” เสี่ยวอู่ร้องแล้วบินพรวดออกไปทางหน้าต่าง
ซูเหอเวิ่นกำลังนั่งเล่นตาข่ายดักปลาอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะลั่น “ซูจื่อซี นายเป็นอะไรไปน่ะ ถึงคิดจะจับนกมาแก้ผ้าเนี่ย”
“ฉันบอกว่าถอนขน ไม่ใช่ถอดเสื้อผ้า!” ซูจื่อซีโกรธจนหน้าแดงก่ำ
ซูเหอเหวินเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเปรยเรียบ ๆ “แปลกจัง วันนี้ไม่เล่นเกม… นี่กำลังรอซู่เป่าอยู่เหรอ?” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็เสริมต่อ “สำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง?”
‘ซู่เป่ากลับมาเมื่อไหร่ก็ส่งเสียงดังอยู่แล้ว จำเป็นต้องมานั่งชะเง้อคอรอตรงนี้ด้วยเหรอ?’
ซูจื่อซีที่ถูกจับได้ว่ากำลังรอถึงกับแอบฮึดฮัด “ใครรอ? ฉันแค่อยู่ในห้องแล้วอึดอัด เลยออกมาเล่นก
