ับเต่านิดหน่อยไม่ได้หรือไง?” ซูเหอเหวินหัวเราะหึ
ซูเหอเวิ่นเลยย้อนถามกลับบ้าง “แล้วนายล่ะ ไม่ได้รออยู่เหมือนกันเหรอ?”
“ฉันก็นั่งอ่านหนังสือของฉันตรงนี้เป็นปกติ ใครรอกัน?” ซูเหอเหวินไม่ยอมเงยหน้าจากหนังสือ
หานหานถือน่องไก่วิ่งพรวดออกมาจากครัว “หา? พูดอะไรกันน่ะ? ซู่เป่ากลับมาแล้วเหรอ!”
“หูแทบจะหนวกไปครึ่งข้างแล้วมั้ง” ซูจื่อซีกลอกตา
หานหานไม่สน เธอหมุนตัววิ่งออกไปทันที “ฉันคำนวณดูแล้ว ซู่เป่ากำลังจะกลับมาถึงในอีกไม่ช้า!”
ประโยคนี้เธอเลียนแบบมาจากซู่เป่าแน่นอน เพราะจริง ๆ แล้วหานหานไม่มีความสามารถในการคำนวณด้วยนิ้วมืออะไรทั้งนั้น
แต่หลังจากที่เธอวิ่งผ่านสนามหญ้าไปไม่นาน รถหลายคันก็แล่นเข้ามาในเขตคฤหาสน์จริง ๆ
ซู่เป่ากลับมาแล้ว!
ทันทีที่เด็กน้อยลงจากรถ สิ่งแรกที่เห็นคือเสี่ยวอู่รีบบินถลาเข้ามาหา “ช่วยด้วย! มีคนจะถอดเสื้อผ้าข้าหมดตัวแล้ว!” ตามมาด้วยหานหานที่ยื่นน่องไก่มาจ่อหน้า “นี่! ให้ กินเลย!”
ซู่เป่าทำหน้างงไปหมด ยังไม่ทันตั้งตัว นกตัวหนึ่งก็มาเกาะอยู่บนหัว ส่วนในปากก็ถูกยัดน่องไก่เพิ่มมาอีกชิ้น ซู่เป่ายกน่องไก่ขึ้นกัดโดยอัตโนมัติ “ว้าว อร่อยจริง ๆ ด้วย!”
“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันทาเกลือแล้วเอาไปย่างเองกับมือเลยนะ!” หานหานยืดอกอย่างภูมิใจ
ซูจื่อซีแสร้งทำเป็นวิ่งไล่ตามเสี่ยวอู่ออกมา “ไอ้นกแสบ หยุดนะ… เอ๊ะ! ซู่เป่ากลับมาแล้วเหรอ!”
“อื้ม! พี่จื่อซีทำอะไรอยู่เหรอคะ?” ซูจื่อซีชี้ไปยังเสี่ยวอู
