บทที่ 223 เปิดโปงความชั่วร้าย
คุณตาตระกูลหาวดูเหมือนตื่นเต้นมากจนหายใจเริ่มถี่รัว ซู่เป่ารีบเข้าไปตบหลังท่านเบา ๆ “คุณตาไม่ต้องรีบนะคะ ค่อย ๆ พูดค่ะ!”
เมื่อจังหวะหายใจกลับมาเป็นปกติ คุณตาก็ชี้ไปยังพนักงานดูแลสาวด้วยนิ้วที่ยังสั่นเทา แต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต “พยาบาลคนนี้… ฟานเฉียวจวน เลวร้ายมาก!”
“คอยเฝ้ายามตอนกลางคืนงั้นเหรอ? เหอะ! พอลูกชายฉันกลับไป เธอก็แค่เอาหมอนมานอนฟุบหลับข้างเตียง พอได้ยินเสียงคนเดินตรวจตราถึงค่อยแกล้งลุกขึ้นมาทำทีเป็นตรวจดูอาการฉัน…”
“ตอนฉันน้ำลายไหล… อยากให้ช่วยเช็ด เธอก็ทำหน้าบึ้งตึงรังเกียจ…”
“เมื่อวานตอนป้อนข้าว ยังจงใจเทน้ำซุปยัดเข้าจมูกฉันจนเกือบสำลักตาย!”
“แม้แต่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็แอบหยิกแอบข่วนตามตัวฉันเพื่อระบายอารมณ์!”
คุณตายิ่งพูดยิ่งแค้นจนหน้าแดงก่ำ คุณหาวมองพ่อของตัวเองด้วยความตกตะลึง
‘ท่านหายดีแล้ว… พูดได้คล่องขนาดนี้เชียวหรือ!?’
ทางด้านพี่จวนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอช็อกที่คุณตากลับมาพูดได้อย่างกะทันหัน และยิ่งขวัญหนีดีฝ่อเมื่อความชั่วที่ทำไว้ถูกแฉจนหมดเปลือก
“ฉะ…ฉัน…คือว่า…” เธออึกอักอยู่ครึ่งค่อนวันก็หาคำแก้ตัวไม่ได้
สีหน้าของคุณหาวมืดครึ้มลงทันที เขาอุตส่าห์คัดเลือกพยาบาลจากสถานพักฟื้นชื่อดังอย่างอวี๋เซิน เพราะคิดว่าจะไว้ใจได้… เขาเหลือบมองผู้อำนวยการอวี๋ด้วยสายตาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายตัวสั่นงันงก
ในตอนนั้นเอง หวั่นเถาก็เดินเข้ามาพร้
