บทที่ 221 กล้ารังแกลูกสาวฉันเพราะคิดว่าไม่มีที่พึ่ง?
เหตุการณ์ที่ดูวุ่นวาย คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว หลายคนพากันปลอบใจพี่จวน พนักงานดูแลผู้แสนดีที่ดูอิดโรยจากการทำงานหนัก
เธอลุกขึ้นมาเกาหัวด้วยความเขินอาย สิ่งแรกที่ทำคือรีบพุ่งตัวไปดูแลคุณตาเพื่อแสดงความเอาใจใส่
ในตอนนั้นเอง คุณหาวชายวัยกลางคนก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ “คุณพ่อ! ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” โดยมีผู้อำนวยการอวี๋เดินตามหลังมาติด ๆ
พี่จวนรีบปั้นหน้าซื่อเอ่ยเสียงอ่อน “คุณชายหาววางใจเถอะค่ะ คุณตาไม่เป็นอะไร ฉันคงเพลียจากการเฝ้าไข้ทั้งคืนจนเผลอวูบล้มลงไปเอง…”
พยาบาลคนหนึ่งช่วยเสริม “ใช่ค่ะ พี่จวนเฝ้ามาทั้งคืน พวกเราอยู่เวรดึกยังเห็นเธอเดินวุ่นดูแลคุณตาไม่หยุดเลย” อีกคนหัวเราะน้อย ๆ “พี่จวนคงยืนหลับจนฝันเป็นตุเป็นตะ ถึงได้พูดเรื่องเหลวไหลว่าถูกเด็กผลักกระเด็นแบบนั้น”
พี่จวนยิ้มรับท่าทีดูถ่อมตัวพลางก้มหน้าก้มตาเช็ดน้ำลายให้คุณตาอย่างละเอียดอ่อน ซู่เป่าที่ยืนมองอยู่กำลังจะอ้าปากเปิดโปงความจริง แต่ผู้อำนวยการอวี๋กลับชิงขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
“ก็ไม่แน่นะครับ ผมได้ยินมาว่าเด็กตระกูลซูคนนี้แรงเยอะแถมซนมาก ถ้าอาศัยจังหวะที่พนักงานดูแลกำลังงัวเงียแล้วแอบผลักล่ะ?” ผู้อำนวยการอวี๋ตาหรี่ลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับโชคดีหล่นทับตรงหน้า เขาต้องการเอาใจตระกูลหาว และอยากสร้างความประทับใจแรกที่ไม่ดีต่อตระกูลซูให้คุณหาวเห็น
ซู่เป่าหน้าตึงขึ้นมาทั
