นที ก่อนจะทันได้ตอบโต้ เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น
“ผู้อำนวยการพูดจาเหลวไหลเกินไปหน่อยมั้ง กล้ารังแกลูกสาวฉันเพราะคิดว่าเธอไม่มีที่พึ่งงั้นเหรอ?”
มู่กุยฝานถือกล่องอาหารเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ทางเดินนี้มีกล้องวงจรปิด อยากจะไปตรวจสอบให้เห็นกับตาสักหน่อยไหมล่ะ?”
คำว่ากล้องวงจรปิดทำให้แววตาของพี่จวนวูบไหวด้วยความหวาดกลัว ผู้อำนวยการอวี๋เองก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนรีบแก้ตัว “ผมก็แค่คาดเดา… พนักงานดูแลคนนี้เธอดูน่าเชื่อถือ ไม่เหมือนคนโกหก”
“หมายความว่าลูกสาวฉันต่างหากที่เป็นคนโกหก?” มู่กุยฝานหัวเราะเยาะ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังพี่จวนจนเธอเสียวสันหลัง
“โอ้ ไม่เป็นไรค่ะ ๆ ก็แค่ล้มหกล้มหงายเท่านั้นเอง อย่ามาทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะคะทุกคน!” พี่จวนรีบแสดงตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละ “คุณหาวคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ต่อไปฉันจะระวังให้มากกว่านี้ จะไม่ยืนหลับอีกแล้ว”
ผู้อำนวยการอวี๋รีบหันไปหาคุณหาว “เห็นไหมครับ…” เขาพยายามจะสื่อว่าตระกูลซูรังแกคนลามมาถึงพนักงานของคุณหาว หวังให้คุณหาวโกรธเคืองตระกูลซู
แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม คุณหาวมีท่าทีละล้าละลังพลางอึกอักว่า “เอ่อ… คุณ… คุณมู่”
ผู้อำนวยการอวี๋ใจหายวาบ… ‘คุณหาวรู้จักมู่กุยฝานด้วยเหรอ??’
ทางด้านคุณหาวนั้นในใจแทบอยากกราบกรานฟ้าดิน เขาเคยเห็นหน้ามู่กุยฝานแวบหนึ่งจากระยะไกล รูปลักษณ์โดดเด่นและทรงพลังขนาดนี้ใครจะลืมลง!
เขารีบหันไปเอ็ด
