เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ซู่เป่าตอบกลับอย่างมั่นใจ “หนูทราบค่ะ แต่หนูสามารถรักษาคุณตาให้หายได้นะ ต้องใช้เวลาแค่… อืม หนึ่ง สอง สาม สี่… แค่หนึ่งร้อยนาทีเท่านั้นเอง!”
ผู้อำนวยการอวี๋ หลุดขำออกมาทันที!
ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนคนหลงทางในป่าเขาแล้วจู่ ๆ ก็เจอทางออกที่สว่างไสว เดิมทีเขากำลังคิดหาคำอธิบายอาการป่วยอย่างเป็นเหตุเป็นผล เพื่อโน้มน้าวให้คุณหาวพาคุณพ่อไปสถานพักฟื้นของตนอยู่พอดี แล้วเจ้าเด็กตัวดีนี่ก็ดันรนหาที่ ส่งโอกาสทองมาให้เขาถึงมือ!
คราวนี้แหละ เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อกู้หน้าคืนมาให้ได้ ในเรื่องการแพทย์ฟื้นฟูเขาไม่มีทางพลาดแน่นอน!
ผู้อำนวยการอวี๋เอามือไพล่หลังพลางส่ายหน้าช้า ๆ “เด็กหนอเด็ก… ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งร้อยนาทีหรอก ต่อให้ให้เวลาหนึ่งหรือสองวัน หรือแม้แต่หนึ่งหรือสองปี เธอก็ทำไม่ได้หรอก!”
เขาหันไปทางคุณหาวแล้วเริ่มร่ายยาวด้วยมาดผู้เชี่ยวชาญ “คุณพ่อของคุณหาวเป็นอัมพาตครึ่งซีกจากโรคหลอดเลือดสมอง พวกเราในวงการแพทย์ต่างรู้ดีว่าอาการนี้รักษาให้หายขาดได้ยากยิ่ง”
“และมักเป็นความทุกข์ไปตลอดชีวิต… แต่สถานพักฟื้นอวี๋เซินของเรามีความเชี่ยวชาญด้านอัมพาตครึ่งซีกโดยเฉพาะ และมีประสบการณ์สั่งสมมาอย่างยาวนาน”
“คุณท่านเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังเสร็จสิ้นการรักษาเบื้องต้น หากเราตีเหล็กตอนร้อน ในขณะที่ความทรงจำของกล้ามเนื้อยังไม่สูญหายไปจนหมด และใช้วิธีการฝึกฟื้นฟู”
“ผมขอเอาตำแหน่งขอ
