บทที่ 218 ถ้าคุณนายซูลุกยืนได้ ฉันจะเรียกเธอว่าบรรพบุรุษ
เดิมที ผู้อำนวยการอวี๋ตั้งท่าจะกลับไปแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ยังข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไว้ไม่ได้ จึงยืนปักหลักพูดคุยเรื่องโน่นเรื่องนี่กับคณะแพทย์หนุ่มสาวต่อไป
ผ่านไปห้านาที…
ผ่านไปสิบนาที…
คุณนายซูยังคงพูดคุยกับซู่เป่าได้ปกติ ส่วนใหญ่เป็นซู่เป่าที่จ้อไม่หยุด เล่าเรื่องสนุก ๆ ในโรงเรียนอนุบาลให้คุณยายฟัง สายตาของเหล่าแพทย์ที่ยืนอยู่รอบ ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด
‘ไหนบอกว่าคนไข้จะเกิดอาการคลุ้มคลั่งภายในห้านาทีไง? แต่นี่ดูเป็นปกติดีทุกอย่าง…’
‘แบบนี้มันไม่ใช่แค่หน้าแตก แต่มันหน้าคว่ำเลยไม่ใช่หรือ?’
สีหน้าของผู้เชี่ยวชาญอาวุโสอย่างผู้อำนวยการอวี๋เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที เรียกได้ว่าแทบลงจากเวทีไม่ถูก จึงฝืนอธิบายแก้เก้อว่า “นี่เป็นอาการผิดปกติอย่างมาก ทุกคนต้องเฝ้าระวังให้ดี!”
เหล่าแพทย์หนุ่มสาวในที่นั้นต่างรู้สึกอึดอัดใจจนแทบทนดูไม่ได้ พวกเขาทำหน้าไม่ถูกจนอยากงอนิ้วเท้าจิกพื้นโรงพยาบาลด้วยความกระดากอายแทนผู้ใหญ่ ทว่าด้วยความเกรงใจในชื่อเสียงอันโด่งดังของผู้อำนวยการอวี๋ จึงไม่มีใครกล้าปริปากค้าน ได้แต่พยักหน้ารับคำไปส่ง ๆ
แต่เด็กน้อยอย่างซู่เป่านั้นต่างออกไป เธอไม่ได้สนใจเรื่องหน้าตาทางสังคมหรือตำแหน่งจอมปลอมอะไรทั้งนั้น เมื่อเห็นว่าอะไรไม่ถูกต้อง เธอก็โพล่งออกมาตรง ๆ ตามความรู้สึกทันที
“คุณปู่คะ คุณยายของหนูไม่เห็นเป็นไรเลย แสดงว่
