ังคิดจะมาหลอกเอาเงินอั่งเปาของเธออีก!
จะหลอกเอาอาหารของเสี่ยวอู่ก็ว่าไป แต่อย่าหวังจะมาหลอกเอาเงินของซู่เป่านะ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซู่เป่าไม่วางใจหรือเปล่า เธอถึงกับเผลอกอดกระเป๋าสะพายใบเล็กไว้ในอกแน่น ผู้อำนวยการอวี๋เห็นดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ส่วนคนอื่น ๆ ในห้องต่างพยายามกลั้นหัวเราะกันจนตัวสั่น
แพทย์ประจำและนักศึกษาแพทย์หนุ่มสาว ตอนนี้พวกเขาได้แต่แสร้งทำเป็นก้มหน้าจดโน้ต…
ผู้อำนวยการอวี๋ ผู้เชี่ยวชาญชื่อดังระดับโลกที่เคยตีพิมพ์ผลงานมากมาย ดูเหมือนความน่าเชื่อถือจะไม่ได้สูงส่งอย่างที่พวกเขาเคยคิดเสียแล้ว!
ผู้อำนวยการอวี๋กัดฟันอดทนต่อความอับอาย เขามองไปทางซูอี้เชินเพื่อหวังให้ช่วยหาทางลงให้เขาอย่างมีศักดิ์ศรี อย่างไรเสียสถานพักฟื้นของเขาก็ดูแลคุณนายซูมาหลายปี ตระกูลซูย่อมต้องมีบุญคุณต่อกัน ซูอี้เชินที่เรียนแพทย์มาน่าจะเข้าใจดีว่าพวกเขาทำงานหนักแค่ไหน
ทว่าเขากลับได้ยินซูอี้เชินพูดว่า “ผู้อำนวยการอวี๋ คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ผมจะดูแลคุณแม่เอง ไม่ต้องให้คุณลำบากเป็นห่วงหรอก”
ผู้อำนวยการอวี๋โกรธจนควันออกหู ปกติเขาไม่เคยไปหาใครหากไม่ได้รับเชิญ มีเพียงตระกูลซูเท่านั้นที่มีหน้ามีตาพอให้เขามาเยือน แต่ตอนนี้ซูอี้เชินกลับออกปากไล่เขาเสียอย่างนั้น!
“ไม่ยอมฟังคำเตือน เดี๋ยวก็ต้องเสียใจ!” เขาทิ้งคำไว้ประโยคหนึ่งก่อนสะบัดมือเดินจากไป ซู่เป่าพึมพำตามหลัง “เดินไปเลยค่ะ เดินไปเลย อย่ากลับมาอี
