นตึ้บ
“ซู่เป่า! ช่วยพี่ด้วย! ผีตนนี้มันอาละวาดหนักแล้ว!” เหอเวิ่นตะโกนเรียกน้องสาวให้มาช่วยรุม ในห้องน้ำเละเทะไปหมด ซูจื่อซีสบถไม่หยุด ก่อนต่อยกับซูเหอเวิ่น
“ซู่เป่าห้ามเข้ามานะ!” เสียงจื่อซีตะโกนห้ามกลับมาด้วยความโกรธจัด น้องสาวเลยได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ยกขาค้างไว้กลางอากาศ
‘จะเข้าหรือไม่เข้าดีนะ…’
ครู่ต่อมา… ซูจื่อซีในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ ใบหน้าบวมช้ำ นั่งจ้องหน้าซูเหอเวิ่นที่มีบาดแผลเต็มตัว และตาเขียวช้ำอยู่บนโซฟา ทั้งสองคนจ้องหน้ากันเขม็ง
“พวกพี่ทำอะไรกันเหรอคะ?” ซู่เป่าถามด้วยความอึ้ง มองพี่ชายทั้งสองคนเหมือนมองคนโง่สองคนมารวมตัวกัน
“ไอ้เหอเวิ่นสมองบวมนี่สิ! มันหาว่าฉันโดนผีเข้า!” จื่อซีโกรธจนตัวสั่น
“ก็ใครใช้ให้นายทำตัวประหลาดล่ะ?!” เหอเวิ่นเถียงกลับไม่ยอมลดละ “ปอกกุ้งให้น้อง? เล่นบาร์บี้? นี่มันใช่เรื่องที่ซูจื่อซีจะทำได้ที่ไหนกัน!”
จื่อซีถึงกับพูดไม่ออก… ‘เออแฮะ เขาก็ลืมไปว่านิสัยเดิมเขามันแย่ขนาดไหน’
“พี่จื่อซีไม่ได้โดนผีสิงนะคะ พี่เหอเวิ่นเข้าใจผิดแล้ว!” ซู่เป่าถอนหายใจยาว
“ออกไปแค่สองวัน เปลี่ยนจากมารร้ายเป็นพี่ชายแสนดีเนี่ยนะ เป็นไปได้ไง?” เหอเวิ่นยังคงแคลงใจ
“ฉันจะกลับตัวเป็นคนดีไม่ได้หรือไง! ไอ้บ้าไอ้โง่!” จื่อซีกัดฟันกรอด
ซู่เป่าต้องรีบเข้ามาห้ามทัพ น้องสาวบรรจงทายาให้จื่อซีและแปะพลาสเตอร์ให้เหอเวิ่นอย่างงุ่มง่าม “อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ พี่เหอเวิ่นเขาก็แค่เป็นห่วงพี่ ถ้าเป็
