ำเงินเอง พึ่งใครไม่ได้”
ซู่เป่ารู้สึกเจ็บจี๊ดในอกเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทง
‘พี่ชายหายป่วยทางกายแล้ว… แต่แผลในใจของเขายังคงอักเสบอยู่ตลอดเวลาใช่ไหม?’
น้องสาวขยับเข้าไปสวมกอดซูจื่อซีไว้แน่น มือเล็กตบหลังเขาเบา ๆ ราวกับกำลังช่วยปลอบโยนดวงใจที่แตกสลาย “พี่ชายไม่ต้องกลัวนะคะ… ซู่เป่าก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้หนูดีขึ้นแล้ว”
“คุณตา คุณยาย คุณลุง แล้วก็คุณพ่อ… พวกเขาแค่ไม่รู้เรื่องนี้ค่ะ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งพี่ไว้ข้างหลังจริง ๆ” ซู่เป่ากระซิบเสียงอ่อนโยน “เพราะงั้น… พี่ช่วยให้อภัยพวกเขาได้ไหมคะ?”
ซูจื่อซีเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้… เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่า อ้อมกอดเล็ก ๆ นี้ช่างอบอุ่นเหลือเกิน
