บทที่ 213 เดินกลางคืนบ่อย ๆ… สุดท้ายก็เจอดี
เมื่อความจริงเรื่องความตายของซ่งเยว่ชิงกำลังจะถูกเปิดเผย ซูจื่อซีที่แอบฟังอยู่ถึงกับต้องกลั้นหายใจ
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าเทพเจ้าสายบู๊ในเกมที่ฉันคลั่งไคล้… แท้จริงแล้วจะเป็นแค่เด็กประถม!” ซ่งเยว่ชิงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา มองไปยังจื่อซีด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก
มันเป็นความจริงที่ทำเอาเธอแทบจะกระอักเลือดตายซ้ำสอง น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้เธอหลงใหลเขาจนไม่ลืมหูลืมตา สุดท้ายจึงถูกผีเจ้าเล่ห์หลอกล่อให้กระโดดตึกจบชีวิตลงเพื่อบูชารักปลอม ๆ
“พอตายไป ฉันก็กลายเป็นวิญญาณร้ายและถูกเขาควบคุมไว้หมด…” ซ่งเยว่ชิงเหลือบมองผีเจ้าเล่ห์ด้วยความหวาดกลัว “ฉันรู้ว่าเขาต้องการใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อตระกูลมู่ ดังนั้นตอนพวกคุณมาถึง ฉันเลยพยายามทำให้กลัวจนต้องหนีไป”
เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองค่อย ๆ แง้มประตูออกเพื่อสร้างบรรยากาศสยองขวัญ แต่พอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือเด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบ เธอก็ถึงกับยืนงงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
ซูจื่อซีเริ่มใจเย็นลง เขาถามหยั่งเชิง “งั้นคนที่พูดตรงประตูว่า ‘เธอมาแล้ว’ ก็คือคุณเหรอ?”
ซ่งเยว่ชิงพยักหน้ายอมรับ เดิมทีเธอแค่ต้องการกลายเป็นวิญญาณอาฆาตเพื่อจะได้ตามติดเจ้าชายในฝันไปทุกที่ ใครจะไปคิดว่าเจ้าชายคนนั้นกลับเป็นแค่เด็กน้อยหน้าใส!
“คุณ… คงไม่ได้จะตามผมไปจริง ๆ ใช่ไหม?” จื่อซีถามพลางถอยกรูด
“ฉันไม่มีรสนิยมแบบนั้นหรอกค่ะ ถ้าเป็นไปได้… ฉันแค่อยากขอให