้ส่งฉันไปเกิดใหม่ก็พอ” เธอมองซู่เป่าด้วยสายตาเว้าวอน ซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้ารับคำอย่างยินดี
ทว่าในวินาทีนั้นเอง! ผีเจ้าเล่ห์ที่แสร้งนิ่งเงียบกลับรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายกระชากตัวออกจากตาข่ายอาคม มันพุ่งเข้าคว้าตัวซ่งเยว่ชิงแล้วเหวี่ยงเธอเข้าใส่ซู่เป่าอย่างแรงเพื่อใช้เป็นโล่กำบัง!
จี้ฉางที่แอบดูอยู่เกือบจะถลาเข้าไปช่วย แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าหยกดำในมือซู่เป่าหายไปแล้ว พร้อมกับน้ำเต้าอาคมที่เปล่งแสงจาง ๆ ออกมา เขาจึงหยุดดูอย่างสงบ
ผลัก! ร่างของซ่งเยว่ชิงยังไม่ทันแตะต้องตัวซู่เป่า ด้ายแดงบนข้อมือยัยหนูก็วาบแสงขึ้นสะบัดร่างผีสาวกระเด็นไปทันที ผีเจ้าเล่ห์ตาเป็นประกายด้วยความโลภ
หึ! ที่แท้ของวิเศษก็คือน้ำเต้ากับด้ายแดงนี่เอง ถ้าข้าไม่โจมตีแกตรง ๆ แกก็ทำอะไรข้าไม่ได้สินะ!
มันเปลี่ยนเป้าหมายทันที แววตาเขียวปัดจ้องไปที่ซูจื่อซี “ฮ่า ๆ! สวรรค์เข้าข้างข้าแล้ว เด็กน้อย… วันนี้เป็นวันตายของแก!”
มันพุ่งเข้าใส่จื่อซีหมายปลิดชีวิต ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดี สัญชาตญาณสั่งให้เธอโยนน้ำเต้าในมือออกไปสุดแรง “ไปเลย!”
ผีเจ้าเล่ห์แสยะยิ้มหยัน น้ำเต้าเล็ก ๆ จะทำอะไรข้าได้…
แต่ในชั่วพริบตา น้ำเต้าลูกนั้นกลับขยายใหญ่เท่าฝ่ามือแล้วกดทับลงบนหัวมันอย่างจัง! ร่างวิญญาณของมันเริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ จนต้องร้องขอชีวิตเสียงหลง
“ซู่เป่า! ข้าผิดไปแล้ว… ไว้ชีวิตข้าด้วย!!!”
แต่น้ำเต้าอาคมไม่เปิดโอกาสให้มันได้สำนึกชั่ว ไอมรณะ
