ถูกดูดซับเข้าไปจนหมดสิ้น ก่อนที่น้ำเต้าจะหดกลับมาเหลือขนาดเท่าปลายนิ้วตกลงบนพื้น ซู่เป่าตาโตด้วยความดีใจ “ว้าว! น้ำเต้าน้อย จับผีเองได้จริง ๆ ด้วย!”
เด็กน้อยรีบเก็บมันขึ้นมา ถ่มน้ำลายใส่เล็กน้อยตามประสาเด็ก แล้วใช้ชายเสื้อเช็ดจนมันจนเงาวับเป็นมันเลื่อม ซูจื่อซีมองภาพนั้น ปนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับพฤติกรรมน้องสาว
หลังจากส่งวิญญาณซ่งเยว่ชิงไปสู่สุคติแล้ว ห้องทั้งห้องก็กลับคืนสู่ความสงบ
“ไปกันเถอะจัดการเสร็จแล้ว!” ซู่เป่าหาวหวอดใหญ่ เดินงัวเงียกลับห้องข้าง ๆ พร้อมนึกในใจว่าต้องรีบไปอวดอาจารย์ให้ได้ว่าเธอเก่งขึ้นอีกขั้นแล้ว
“พี่ชาย… นอนเร็ว ๆ นะคะ พรุ่งนี้เราต้องกลับบ้านกันแล้ว…” ซู่เป่าพึมพำเสียงงัวเงีย เธอง่วงงุนจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ร่างเล็ก ๆ พลิกตัวซุกเข้าหาหมอนเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่สนโลก
ส่วนซูจื่อซีนั้นยังคงนั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก สมองของเขาเพิ่งจะเริ่มประมวลผลเหตุการณ์สยองขวัญสั่นประสาทที่เพิ่งผ่านพ้นไป จนกระทั่งเขาล้มตัวลงนอนเตรียมหลับนั่นแหละ ปฏิกิริยาตอบสนองที่ควรมีตั้งแต่ตอนแรกถึงได้พรั่งพรูออกมา
“พระเจ้าช่วย… น่ากลัวเป็นบ้าเลย!” จื่อซีครางออกมาเบา ๆ ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เขาได้แต่รีบตะปบกุมผ้าห่มผืนเล็กของตัวเองไว้แน่นแล้วคลุมโปงจนมิดหัว…
ตลาดผี ถนนหวังหลิง
ในเวลาตีหนึ่งซึ่งเป็นช่วงที่ตลาดผีคึกคักที่สุด ป้าผีและลุงผีที่อุตส่าห์ยกห้องพักให้ซู่เป่า กำลังเดินทอดน่อง
