บทที่ 208 ซ่อนใต้เตียง
ประตูห้องข้าง ๆ ถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ซูจื่อซีจ้องมองความมืดเบื้องหลังบานประตูนั้น แล้วกลายเป็นหินอยู่กับที่ไปเสียดื้อ ๆ
ซู่เป่ามองท่าทางพี่ชายแล้วแอบขำ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่ามันสนุกมาก เวลาพี่เหอเวิ่นเจอผี เขาจะกระโดดเหยงขนลุกซู่ทันที ปฏิกิริยาไวปานสายฟ้า ตะโกนลั่นแล้วโกยอ้าวไม่คิดชีวิต
แต่พี่จื่อซีกลับต่างออกไป พอเจอเรื่องสยองเข้าหน่อยเหมือนจุดชีพจรถูกหยุดนิ่ง กลายเป็นรูปปั้นหินยืนแข็งทื่อไปเสียอย่างนั้น
ซู่เป่าเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก “พี่ชายคะ ถ้าผีกินคนได้จริง ๆ พี่ต้องเป็นคนแรกที่ถูกกินแน่เลย เพราะพี่ยืนนิ่งให้เขากินง่ายสุด ๆ!”
จื่อซีขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย นาทีนี้เขาขยับปากไม่ออกเลยสักนิด!
งับ!
จังหวะนั้นเอง ซู่เป่าก็กระโดดแวบมาข้างกายจื่อซีโดยกะทันหัน…แล้วก็อ้าปากงับลงบนแขนของพี่ชายทันที! จื่อซีสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั้งร่าง
“ทำอะไรของเธอเนี่ย!” เขาโวยวายพร้อมมองแขนที่เต็มไปด้วยน้ำลายเปียกชุ่มจนพูดไม่ออก
ซู่เป่าเหลือบมองวิญญาณร้ายที่เคยเบียดเสียดกันอยู่ตามระเบียงทางเดิน พวกมันตกใจเธอจนหลบวูบหายกันไปหมด
เด็กน้อยหัวเราะร่าพลางบอกว่า “พี่ชายไม่ต้องกลัวนะคะ น้ำลายของซู่เป่าเนี่ยขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้นะ!”
“ออกไปไกล ๆ เลย!” จื่อซีกลอกตาใส่
“รับทราบค่า! พี่สาวจ๋า ซู่เป่ามาหาแล้วนะค๊า!” ยัยหนูคว้าดาบไม้ท้อคู่ใจแล้ววิ่งถลาเข้าไปในห้องที่ประตูเปิดทิ้งไว้ด้ว
