บทที่ 207 ลูกค้ารับจ้างสอนเกม
ซูจื่อซีรู้สึกว่าเหงื่อเย็นซึมท่วมแผ่นหลังโดยไม่ทราบสาเหตุ หัวใจเต้นระรัว ราวกับจะกระโจนทะลุออกมานอกอก
“รับจ้างสอนเล่นเกมเหรอคะ? พี่ชายหนูเป็นอยู่นะ!” ซู่เป่าเอ่ยขึ้นตาใส
อย่าเอ่ยถึงฉันตอนนี้! ขอบใจ!
จื่อซีโวยวายในใจพลางส่งสายตาปราม
คุณป้าผีมองซูจื่อซีแวบหนึ่งก่อนเล่าต่อ “อย่างนั้นเหรอ… แม่หนูคนนั้นน่ะน่าสงสารนะ เธอไม่ค่อยมีเพื่อน แถมยังเช่าห้องอยู่กับรูมเมทผู้หญิงอีกคนแต่ก็ไม่ค่อยถูกกันนัก”
“ยิ่งรูมเมทชอบพาแฟนกลับมาค้างคืนแล้วทะเลาะกันเสียงดังบ่อย ๆ เธอก็ยิ่งอึดอัด”
เนื้อเรื่องนี้… ทำไมมันคุ้นหูจัง
ซูจื่อซีนึกถึงงานจ้างสอนเกมช่วงดึกเมื่อไม่นานมานี้ ลูกค้าสาวคนหนึ่งมักจะบ่นให้เขาฟังบ่อย ๆ ว่าเพื่อนร่วมห้องพาแฟนมานอนด้วยจนเธอไม่อยากอยู่ในห้อง…
“แล้ว… แล้วยังไงต่อครับ?” จื่อซีกลั้นใจถาม
“ต่อจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ!” ป้าผีตอบง่าย ๆ
จื่อซีแทบหงายหลัง นี่คือจบแล้วเหรอ?!
“อ้อ… มีสิ” ป้าผีเสริม “ตอนเธอตัดสินใจกระโดดตึก เธอก่อเสียงโครมครามไปทั่วห้อง จนรูมเมทกลัวหัวหดไม่กล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย ฉันได้ยินมาว่าเธอตกหลุมรักเด็กผู้ชายที่เล่นเกมด้วยกัน ก่อนโดดเธอสวมชุดแต่งงานสีแดงฉาน แล้วเขียนชื่อฝ่ายชายทิ้งไว้… ทั้งที่ทั้งคู่ไม่เคยเห็นหน้ากันแท้ ๆ”
คุณป้าผีทำหน้านึก “อ้อ ใช่แล้ว! เด็กคนนั้นในเกมเห็นว่าชื่อ ‘มู่ซินรื่อมู่จิน’ นะ ฉันแอบเห็นในสมุดบันทึกเล่มแดงขอ
